NOKTO EN KARLŮV TÝN.

TRIAKTA KOMEDIO DE JAROSLAV VRCHLICKÝ, TRADUKITA DE MILOŠ LUKÁŠ.

(LUDlTA OKAZE DE LA XIIIa UNIVERSALA KONGRESO DE ESPERANTO EN PRAHA.)

ELDONIS: LOKA KONGRESA KOMlTATO DE LA XIIIa.

REDAKTIS: A. PITLÍK KAJ J. ŠUPICHOVÁ.

1 9 2 1.
 
ĈIUJ RAJTOJ REZERVITAJ.

Presis A. Reis.

KARLŮV TÝN.
	Kastelo Karlův Týn (15 km okcidenten de Praha) estis elkonstruita sur alta roko inter montetoj en la 14 jc. de bohema reĝo Karolo IV. laŭ planoj de Mathieu d'Arras. Ĝis la j. 1420 estis tie gardataj la bohema krono kaj insignoj de la germana imperio. Ruinigite de svedaj trupoj, ĝi estis renovigita en la 19 jc. Ĉi tiu mezepoka belega monumento estas vidindaĵo unuaranga. Vizito de la kapeloj de St. Katarino kaj St. Kruco restas pro iliaj unikaj arkitekturaj trezoroj neforgesebla.

JAROSLAV VRCHLICKÝ, *)
(* 1853-  1912)
aŭtoro de  Nokto en Karlův Týn“, estas la plej eminenta ĉeĥa poeto, kies literatura verkaro ne havas rivalon inter la ĝisnunaj ĉeĥaj verkistoj. En sia grandioza laboro - pli ol 250 libroj de originaloj kaj tradukoj li donis al ĉeĥa nacio - Vrchlický ĉirkaŭprenis la tutan mondon kaj speguligis ĉiujn gravajn ideojn de la historio. En liaj lirikaj kaj same epikaj cikloj montriĝas grandega amo al homaro kaj profunda kompatemo kun suferantoj. Per la multenombraj tradukoj malfermis Vrchlický al siaj samlandanoj plenlarĝe la fenestrojn en la tutmondan literaturon. Prave oni nomas lin  restariganto de la ĉeĥa literaturo“.

*) Vrchlický = Vrĥlicki

PERSONOJ.

KAROLO IVa, Roma imperiestro kaj reĝo de Bohemujo. ELIZABETO, lia edzino.
STEFANO, duko de Bavarujo.
PETRO, reĝo de Cipro kaj Jerusalemo.
ERNESTO DE PARDUBICE, ĉefepiskopo de Praha. 
Ješek DE WARTENBERG, kastelestro de Karlů Týn. 
ALENA, lia nevino.
PEŠEK HLAVNĚ, vinverŝisto de l'imperiestro. 
TURGARDlSTO de Karlův Týn.
Sinjoroj de l'imperiestra kortego. Paĝioj kaj soldatoj. La agado havas lokon en Karlův Týn en junio 1363.

AKTO UNUA.

La unua korto de Karlův Týn. Malantaŭe la kastelo. Dekstre pordego, maldekstre enirejo al la domo de l' kastelestro. Apud la pordego branĉlarĝa tilio, sub ĝi benko.

Sceno unua.

(Dum la leviĝo de l'kurteno oni aŭdas trumpetadon. El la kastelestrejo elpaŝas sinjoro Ješek de Wartenberg, kontraŭ li Pešek Hlavně.)

La KASTELESTRO. Pešek.
PEŠEK, eniras tra la pordego. - Gastoj alvenas sen ĉeso, kvazaŭ al grava kongreso! De la mateno ĝis la sunsubiro senhalte leviĝas la ponto.
LA KASTELESTRO, eliras el la pordo. - Ĉu alveturas jam Lia Majesto? Ho ne, ne eble. Lia Majesto nun verŝajne forlasas Praha'n. Kiu do venis?
PEŠEK. - Gasto. - Stefano, duko de Bavarujo. 
LA KASTELESTRO. - Ĉu vi parolis kun li, sinjoro verŝisto?
PEŠEK. - Hazarde mi ĉeestis, kiam li desaltis de la ĉevalo, kiu estis tute kovrita de blanka ŝaŭmo, kvazaŭ ĝi portus duoblan ĉabrakon. Ŝajnas, ke la sinjoro duko tre rapidas.
L a k a s t e 1 e s t r o. - Nu, kaj kion li diris? 
PEŠEK. - Li demandis koncize, ĉu Lia Majesto sin trovas en la kastelo.
LA KASTELESTRO. - Kaj vi respondis? 
PEŠEK. - Kion mi sciis: ke nun Ii ne ĉeestas, sed ke hodiaŭ vespere certe li venos ĉi tien.
LA KASTELESTRO. - Kaj li diris?      
PEŠEK. - Ke li restos, ke li devas ĝisatendi la alvenon de Lia Majesto.
LA KASTELESTRO. - Nebone vi agis, sinjoro verŝisto. Duko Stefano venas certe pro politikaj aferoj. Vi scias ja, ke Lia Majesto nevolonte sin okupas ĉi tie per la politiko.
PEŠEK. - Kaj kion mi povis fari?      
LA KASTELESTRO. - Sendi lin al Praha. 
PEŠEK. - Kiam la imperiestro vojaĝas ĉi tien? Ili renkontus sin meze de la vojaĝo. Kaj, cetere, ne estas mia tasko tie ĉi akceptadi gastojn, kaj ankaŭ mi ricevis nenian ordonon.
LA KASTELESTRO. - Ho, jen junulo! Unu vorto lin jam ekscitas! Tamen mi devas persisti. Lia Majesto veturas ĉi tien sole por du aŭ tri tagoj; - li volas tie ĉi havi trankvilon, li volas ripozi; ankoraŭ li ne estaŝ ĉi tie, kaj jam lia trankvilo estas minacata! Por tio ja ne estas konstruita Karlův Týn! Diplomatiaj intrigoj implikiĝu aliloke - tie ĉi volas la imperiestro kviete ĝui nur la fruktojn de sia laboro.
PEŠEK. - Nu, kaj kiu scias, sinjoro kastelestro, ĉu la duka moŝto ne venas, por sukeri al li la fruktojn?
LA KASTELESTRO. - Malsprita ŝerco, sinjoro verŝisto! La duko de Bavarujo scias ion sukeri al iu! Mi vere dubas, ĉu Lia Majesto la alvenon de la duka moŝto ŝatos. Prefere povis la sinjoro duko en Praha atendi Lian Majeston. Eble li tie pli bone sin amuzus ol tie ĉi. PEŠEK. - Ĉion ĉi vi mem povas al li ankoraŭ diri, sinjoro kastelestro. Jen li ja venas.
LA KASTELESTRO. - Nu, li estas jam ĉi tie. Kia helpo! (Turnas sin renkonte al la venanta duko.) Bonvenon en Karlův Týn, moŝta sinjoro!

Sceno dua.
STEFANO. La ANTAŬAJ.
STEFANO. - Dankon, sinjoro kastelestro, por via saluto. Mi esperis trovi ĉi tie Lian Imperiestran Moŝton. Rekte el Salzburg mi venas pro grava ŝtata afero. La sinjoro verŝisto afable diris al mi, ke Lia Majesto alveturos ĉi tien certe hodiaŭ vespere; mi petas, ke vi montru al mi kaj mia sekvantaro kiel ajn simplan gastejon. Mi volas, eĉ devas ĝisatendi la imperiestron.
LA KASTELESTRO. - En tempo ĝusta kaj tamen nekonvena venis Via Moŝto al Karlův Týn.      
STEFANO. - Mi - en nekonvena tempo? 
LA KASTELESTRO. - Pardonu mian sincerecon, sinjoro duko. En tempo nekonvena, se vi volas politikajn aferojn pritrakti kun Lia Majesto - kaj en tempo ĝusta, se vi volas uzi la gastamecon, kiun povas doni Karlův Týn.
STEFANO. - Dankon por via klarigo, sinjoro kastelestro. La urĝeco de l' afero pardonigos mian viziton ĉe Lia Majesto. Por la gastameco mi antaŭdankas. - Ŝajnas, ke mi ne estas la unua gasto en Karlův Týn?

LA KASTELESTRO. - Lia Moŝto Petro, reĝo de Cipro kaj Jerusalemo, estas ĉi tie depost la mateno.
STEFANO. - Ĉu li venis sola?
LA KASTELESTRO. - Akompanate de ta honorinda patro, ĉefepiskopo Ernesto.
STEFANO. - Kaj kie estas reĝo Petro? (Al si mem.) Tiu ne malhelpas min!
LA KASTELESTRO. - Li trarigardis la kastelon - mi ne scias, sinjoro verŝisto. . .
PEŠEK. - Ĵus nun li estis en la kapelo de Sta Nikolao, kie la ĉefepiskopo al li montris la pentraĵojn de sinjoro Zbyšek de Trotina. . .
STEFANO, ridetante. - Kiuj verŝajne ne tro interesis la reĝon de Jerusalemo.
LA KASTELESTRO, rigardas al la dekstra kuliso. - Jen li ja ĵus venas.
 
 Sceno tria.
PETRO. ERNESTO de PARDUBICE. STEFANO. La KASTELESTRO.  PEŠEK.
(Reciprokaj riverencoj.)      
ERNESTO.- Sinjoro duko!
STEFANO.- Estu salutata, respektinda patro!
ERNESTO, al Petro.- Lia Moŝto, la duko de Bavarujo.
PETRO.- Ha, kia renkontiĝo! Bone mi rememoras la sinjoron dukon.
STEFANO.- Depost la solenoj en Krakow...
PETRO. - Certe, certe. Belege pasis tie la tempo, sinjoroj! Tiel gajaj ni estos neniam plu.- Sed, mi petas vin, kion vi diras pri tio, ke mi estas ankoraŭ en Bohemujo?
LA KASTELESTRO.- Ni ĝojas, ĉar Via Reĝa Moŝto sin sentas kontenta ĉe ni.
PETRO. - Kontenta.- Nesufiĉa esprimo, sinjoro kastelestro. Mi adoras vian landon kaj vian imperiestron. Vere mi ne scias, kiu estas pli feliĉa: ĉu li, havante tian landon, au ĝi, havante tian reĝon. Mi ne povas vin adiaŭi. Mi volis jam -- tute certe trifoje forveturi; la unuan fojon oni neniam pensas serioze pri la foriro - Sed kiel forveturi, se unu festo sekvas alian kiel pluvoj en aprilo! Feliĉa lando!
ERNESTO. - Dankon al la Ĉiela Sinjoro, ke festoj nuntempe tiel ofte okazas ĉe ni. Multe pli malbone estis ja ankoraŭ antaŭ nelonge. Pesto, malsato kaj tertremado alternis ĉi tie senĉese. Nun vere komenciĝas feliĉa epoko por nia patrujo. Ni, kiuj travivis tagojn malbonajn, des pli multe ŝatas la nunan bonstaton.
PETRO.- Kaj sekve ni havas gravan kialon por esti gajaj: ĉar kiel alie oni montru sian dankemon ol per gajeco? Tial mi estas ĉiam gaja kaj tial mi lasis min reteni, ĉar oni tie ĉi vivas tiel gaje! Mi ripetas: trifoje mi intencis forveturi, sed Lia Majesto eĉ ne volis tion aŭdi; li ne permesis, persvadis min, kaj mi estas malfortulo, sinjoroj, mi restis kun la espero, ke Cipro dume ne falos en la maron.
ERNESTO, iom riproĉe. - Kaj la tombo de l'Savinto restos ja ankaŭ plue en posedo de la idolanoj.
PETRO.- Vi estas prava, patro. Ankaŭ pri tio mi parolis kun Lia Majesto; nur preterpase, inter la kvara kaj kvina pokalo da vino.
ERNESTO.- Kaj vane vi klopodis. La orminejon de Jílová oni elĉerpus pli frue, ol oni sukcesus ŝanĝi la konkvinkon de Lia Majesto. Ĉi-rilate li estas obstina, kaj kvankam koro de kristano ne povas konsenti kun liaj opinioj, spirito de prudenta patrioto komprenas ilin.
PETRO.- Mi do restis. Mi vidis Praha'n,Vyŝehradon kaj Novan Urbon de Karolo, kiu preskaŭ mirakle kreskas antaŭ la okuloj de fremdulo. Mi vidis la ponton, templojn, monaĥejojn kaj kolegiojn de l' universitato, kaj hodiaŭ Karlův Týn ravas min per siaj mirindaĵoj. La sinjoro ĉefepiskopo estas ĉi tie mia zorgema, modela gvidanto.
STEFANO.- Kaj liberigas vin eĉ ne de unu ĉeflitero en la misaloj kaj psalmaroj. (Ironie) Ho, eminenta arto de sinjoro Zbyšek, reĝoj admiras cin!
ERNESTO. - Jes, eminenta ĝi estas, sinjoro duko, pli eminenta, ol ĝi komence ŝajnas al la potenculoj de ĉi tiu mondo, kiuj per kronoj kaj sceptroj priludas la feliĉon de popoloj! (Al Petro.) Sed ni ne perdu la altvaloran tempon, Via Reĝa Moŝto, atendas nin ankoraŭ la kapelo de Sta. Katarino, kvankam ĝis nun ne komplete ornamita.
PETRO.- Pardonu, respektinda patro! Dum kvin horoj ni jam rigardas pentraĵojn, sanktajn restaĵojn kaj ĉiujn trezorojn, kiujn per riĉa mano amasigis ĉi tie la granda regnestro kaj nobla frato mia. Vere, vi havas
en Praha kaj ĉi tie la duan regnon ĉielan, posedante relikvojn de ĉiuj sanktaj konfesintoj kaj martiroj, monaĥoj kaj episkopoj, virgulinoj kaj vidvinoj. Cetere mi opinias kaj esperas, ke mi ne estas ĉi tie la lastan fojon.
STEFANO.- Via Reĝa Moŝto deziras ripozi. Mi komprenas tion. Mi scias laŭsperte, kiel laciga estas la senĉesa sinklinado al libroj kaj bildoj. Tio vere estas pli malbona ol batalmarŝo aŭ ĉaso.
PETRO.- Kaj plej multe lacigas la pentraĵoj plafonaj, honorinda patro; mi sentas jam doloron en la nuko kaj dorso kaj petas, ke vi kompatu min almenaŭ ĝis morgaŭ.
ERNESTO. - Nepre mi ne intencas ĝeni per mia komplezo la alteŝatatan gaston de mia reĝo. Via Moŝto bonvolu uzi 1a tempon kaj miajn servojn laŭplaĉe. Mi iros al vesperpreĝo en la kapelon de sta. Nikolao; tie vi trovos min ĉiam preta akcepti viajn pluajn ordonojn.
(Li salutas ĉiujn.) Por nun adiaŭ, sinjoroj. (Foriras.)
PETRO. - Mi dankas, respektinda patro! (Al Stetano.) Kaj nun ni ĝuos la belan vesperon, sinjoro duko.

Sceno kvara.
La ANTAŬAJ sen ERNESTO.

LA KASTELESTRO. - Ĉu mi povas fari ian servon al la altestimataj gastoj?
PETRO.- Vi estas la komplezeco mem, sinjoro kastelestro.
STEFANO. - Dankon, mi vere ne scias -
LA KASTELESTRO. - Tiam mi ne ĝenos plu per mia ĉeesto; venu, sinjoro Pešek! (Riverencoj. Li foriras kun Pešek en la gardistejon.)

Sceno kvina.
PETRO. STEFANO.

PETRO.- Fine ni estas solaj.
STEFANO.- Eĉ gastameco kelkafoje ĝenas.
PETRO. - Mi ĝojas, ke mi renkontis vin, sinjoro duko.
STEFANO.- Ankaŭ min tio ĝojigas. Kiel vi amuzas vin en Bohemujo?
PETRO. - En Praha bone. . .
STEFANO. - Kaj ĉi tie?
PETRO. - Ĉi tie la ĉefepiskopo turmentas min senĉese. Belaj objektoj ĉirkaŭe, ravaj! Mirindajo de l' mondo kaj de l' epoko estas tiu ĉi Karlův Týn, sed -
STEFANO. - Sed?
PETRO. - Ni ambaŭ konas kaj komprenas nin bone, sinjoro duko. Al ĉi tiu perfekteco kaj pompo mankas la krono.
STEFANO. - Mi ne komprenas, Via Reĝa Moŝto. . 
PETRO. - La pompo, la brilego kaj lukso, ĉio ĉi ŝajnas esti kreita por io alia ol por brakosto de Sta. Vito aŭ skapolo de Sta. Agneso.
STEFANO. - Mi ne scias, kien vi celas. . 
PETRO. - Mi konkludas kiel homo kaj asertas kuraĝe: la pompo kaj lukso, la brilego kaj riĉaĵo estas ĉi tie por - virino aŭ virinoj!
STEFANO. - Sekve vi ne konas la imperiestron. . . 
PETRO. - Min ne trompos ĉefepiskopo Ernesto per siaj paroloj. (Ambaŭ eksidas sur la benko.) Por kronjuveloj oni konstruas kutime fortikan turon, sed ne kastelon, en kiu lukso de l' Nordo kuniĝas kun fantazio de l' Oriento! Por relikvoj de sanktuloj oni konstruas belajn kapelojn, sed ne apud ili hejmecajn ĉambrojn, tiel malgrandajn kaj malvastajn, kiel hirundaj nestoj. Por du personoj ili nature sufiĉas! Kaj plue, la du ŝtuparoj, unu ornamita per marmoro kaj oro por ĝenerala uzado; la alia helika, kaŝita, kruta kiel sekreta vojo de pasio, kondukanta al paradizo de l' amo, kie en ĉirkaŭprenon de senspira migranto sin ĵetas la reĝino de liaj pensoj kaj revoj. Ho, sinjoro duko! Karlův Týn estas kaptilo por knabinoj, kie la paŝojn mallaŭtigas oraj tapiŝoj kaj kie okulon heziteman kaj ebrian de feliĉo ĉe reciproka renkonto blindigas la brilo de gemoj!
STEFANO. - Vi eraras, sinjoro. Famaj estas ja la pieco kaj abnegacio de Karolo.
PETRO. - Ĉu do pieco rifuzas lokon al amo? Male: la amo estas ankaŭ pieco, sinjoro duko!
STEFANO. - Lasu vin konvinki; Karlův Týn estas unue destinita por la ŝtataj juveloj kaj due ĝi estas rifuĝejo por la imperiestro, kiam lin premas zorgoj pri la regado.
PETRO, leviĝas. - Same mistifikis ankaŭ min la ĉefepiskopo dum la tuta tago, sinjoro duko! Sed bonvolu ne koleri, se mi konfesas, ke mi kredas nek lin nek vin. Mi konas la mondon kaj homojn. Trairante la luksajn ĉambrojn, mi ĉiam atendis, ke subite moviĝos la peza kurteno ĉe kontraŭa pordo kaj el post ĝi ekrigardos buklohara kapo kun rideto anoncanta la plej altan ĝŭon de ravo kaj amo - sed vane. Kaj nun, laca de la rnigrado kaj trarigardado de misaloj kaj psalmolibroj, bildoj de Dětřich kaj Wurmser, ĉu pretaj ĉu nefinitaj, mi staras antaŭ vi kun fantazio senkvieta, aŭ, pli ĝustadire, soifa kaj avida de novaj aventuroj kaj konkeroj.
STEFANO, ankaŭ leviĝas. - Ĉu do Via Reĝa Moŝto opinias, ke Karlův Týn estas ia haremo, kiajn priskribas la aventuraj kantoj krucmilitaj? Ĉe vi nature ekzistas aliaj moroj. La oro de cipraj vinberoj nun ja ne boligas vian sangon.
PETRO. - La vino de Mělník enhavas ankaŭ sorĉan povon, sinjoro duko; kvankam ĝi estas maldolĉa, same kiel mia senreviĝo inter la muroj de Karlův Týn, tamen ĝi scias varmigi la koron kaj vigligi la okulojn. (Rigardas ĉirkaŭen.) Sed ĉi tie oni trovas nenion - krom nuraj relikvoj!
STEFANO. - Permesu, Reĝa Moŝto, kiel povis al vi veni tia ideo! La imperiestro edziĝis antaŭ kelke da monatoj, li estas viro jam maturaĝa kaj serioza, preskaŭ griziĝinta en la politika arto, kiu estas esenco de lia vivo - kaj knabinoj - kaj eĉ haremo! Ne, ne, via fantazio forvagas tro orienten, reĝo de Jeruzalemo.
PETRO. - Eble sinjoro duko - sed mi ne cedos tiel facile. Mi vidis kaj tio estas decida. Propraokule mi vidis. . .
STEFANO. - Ĉu eble eĉ virinon en Karlův Týn? Vi eraras; severa malpermeso estas proklamita kaj konata en la tuta lando, ke virino ne rajtas pasigi nokton inter tiuj ĉi muroj. Kaj nun proksimiĝas la vespero - pri tio ja nepre scius la kastelestro.
PETRO. - Ĉu eĉ la reĝino ne estas esceptata el la malpermeso?
STEFANO. -- Eĉ ne la reĝino; tiel sankta estas la loko, kie oni konservas la landajn juvelojn. Krome la imperiestro ne volas esti ĝenata dum la preĝado eĉ ne de sia propra edzino. Mi estas fremdulo, sed tion ĉi mi tamen jam scias.
PETRO. - Strangajn morojn havas vi norduloj. 
STEFANO. - Certe ĝi estas iom stranga, sed ni du apenaŭ povas tion aliigi.
PETRO. - Sed mi vidis ja. . . 
STEFANO. - Kion - ĉi tie?
PETRO, kondukas lin en la mezon de la scenejo; sekrete. - Tie ĉi ne. Sub la kastelo. Domaĝe, ke la ĉefepiskopo estis ĉe mi kaj sekvis ĉiun mian paŝon. Mi vidis en la arbaro sub la kastelo virinon sur blanka ĉevalo. Rapidege ŝi preterpasis, kiel sunradio, en la malhela verdaĵo - sed tamen mi rimarkis en tiu momento, kiel ĉarma ŝi estas. Se ne ĉeestus la ĉefepiskopo, eĉ diablo ne estus povinta min reteni, ke mi ne persekutu ŝin tra la arbaro.
STEFANO. - Kaj ĉu vidis ŝin ankaŭ la ĉefepiskopo? 
PETRO. - Pri tio mi ne zorgis; la ĉefaĵo estas, ke mi ŝin vidis. - Ho, sinjoro duko!
STEFANO. - Ĉu ŝi tamen ne transrajdis kun vi aŭ post vi la ponton?
PETRO. - Ŝi malaperis en la arbara duonlumo, sed ne ŝia bildo en mia koro. Diru do, kion pensus ĉiu prudenta mortemulo? Ĉu ŝi venis al Karlův Týn sole por vidi ĝin de malproksime? Feino ŝi ja ne estis. . .
STEFANO. - Eble iu el la sekvantinaro de la reĝino. Kastelo Karlík ne troviĝas malproksime..
PETRO.- Ŝi estu kiu ajn. Kuraĝe mi asertas, ke la knabino estas en la kastelo, aŭ se ne ankoraŭ, ŝi venos tre baldaŭ. Je tio mi volus preni hostion aŭ abdiki la tronon.
STEFANO. - Vi farus sakrilegion kaj perdus kronon facile laŭ mia opinio.
PETRO. - Kion do serĉis la knabino sur blanka ĉevalo sub la kastelo en verdaĵo de l' arboj? Ŝi atendas la krepuskon, kaj poste ŝi venos.- Post kelke da horoj venos ankaŭ la imperiestro - malsprita estus ja ĉiu, kiu ne komprenus. Mi ripetas, sinjoro duko: la knabino aŭ estas ĉi tie aŭ venos, post nelonge.
STEFANO.- Dume oni devas atendi...
PETRO.- Kaj atenti kaj serĉi. - Sinjoro duko, ĉu mi povas fidi al via helpo?
STEFANO.- Mi venis pro aferoj politikaj - sed neniam mi evitis aventuron de dolĉa amo, kiam ĝi mem sin prezentis.
PETRO. - Tio plaĉas al mi, vi estas perfekta viro, sinjoro duko!
STEFANO.- Sincere dirite, ĝi estas vana peno - sed iel ni devas pasigi la tempon antaŭ la alveno de l' imperiestro. Kaj ĉar la misaloj kaj bildoj vin jam tedas...
PETRO. - Supermezure, kara amiko kaj ligano, supermezure!
STEFANO.- Nu, ni vidos. Sed ni agu singarde!
(Ili foriras dekstren.)

Sceno sesa. 
(Paŭzo.) Poste tra la pordego eniras ELIZABETO.
ELIZABETO.- Fine mi estas ĉi tie! - Kiel mi tremas! La konscienco diras al mi, ke mi ne agas bone, sed la voĉo de l' koro ĝin supersonas vokante: Vi devas! Vi devas! (Ĉirkaŭrigardas.) Jen do Karlův Týn!
(De ekstere oni aŭdas tintadon de pontaj ĉenoj.) Nun mi ne povus foriri, eĉ se mi volus.- Estas malfrue. - Kion mi entreprenas, estas frenezaĵo, mi scias tion. Sufiĉan tempon mi havis por pripensado, kiam tie malsupre, nerimarkate en ombro arbara, mi serĉis taŭgan momenton, en kiu mi povus transpasi la ponton. Kuraĝo nun estas necesa. (Iras tien kaj reen.) Kion nun fari? Mi agas neprudente, senplane. Ĉiumomente povas min iu ekvidi, kaj ĉio estos perdita. - Kion mi faros, kion mi nur diros? - Sed kio estis farebla, se mi lin tiel freneze amas? (Haltas.) Kiajn motivojn mi do havas, por ne konfidi lin? - al mi ŝajnas, ke eĉ nura ombro de suspekto estas peko ĉi tie; sed samtempe mi sentas, ke la trankvilo de mia animo bezonas tiun ĉi provon. Tiel longe mi ne vidis lin! Senĉese la kortegaj ceremonioj, regnestraj zorgoj kaj laboroj! - Kio estas mi ĉe tio? (Rigardas maldekstren al la enirejo.) Ho ve, jen venas ĉefepiskopo Ernesto, kaŝi min mi ne povas - mi iros al li renkonte kaj konfesos al li la aferon. Li estas ja bona kaj eble li komprenos min. (Iras al li renkonte.)

Sceno sepa.
ERNESTO. ELlZABETO.
ERNESTO, eniras. - Kion mi vidas - Via Majesto ĉi tie?
ELIZABETO. - Ne mirigas min via miro, honorinda patro. . .
ERNESTO. - Kaj en tiu ĉi momento?
ELIZABETO. - Mi scias, ke veni vespere al Karlův Týn virino ne rajtas, sed la edzino kaj reĝino eble.
ERNESTO. - Vere mi timas, ke eĉ tiu ne estos esceptita. La imperiestro estas severa koncerne la plenumadon de siaj ordonoj, kaj due. . .
ELIZABETO. - Due?
ERNESTO. - Pardonu mian scivolecon, majesta reĝino, sed mi ne povas kompreni, kio kondukis viajn paŝojn en tiu ĉi momento en la kastelon?
ELIZABETO. - Kio kondukis miajn paŝojn? Kaj tion vi diras tiel kviete, honorinda patro! Ah, mi vidas tion klare: virino ĉiam suferas kaj plej multe, se ŝi amas.
ERNESTO. - La amo do kondukis vin al Karlův Týn! Pro ĝi vi malobeas tiel trankvile la malpermeson de l' imperiestro!
ELIZABETO. - Vi miras, patro honorinda, vi estas ja p a s t r o; sed vi estas ankaŭ granda h o m o, Ernesto - kaj tamen vin surprizas tiu vorto, tamen vi opinias, ke la amo estas por mia ago motivo bagatela kaj nesufiĉa!
ERNESTO. - Vi eraras, sinjorino mia! Mi scias, kion signifas la amo por la homaro, kvankam mi mem ne ekkonis la roson de ĝia feliĉiga ĝuo! Sed mi ne komprenas bone, kiel la amo povas esti kaŭzo de via malfrua vizito?
ELIZABETO. - Vi ne komprenas. . . .Certe - vi ne ekkonis la amon. . . Ho, mi estas duoble kompatinda kaj malfeliĉa, jam tial, ke vi estis la unua, kiun mi renkontis inter la muroj de tiu ĉi malfeliĉa kastelo!
ERNESTO. - Malfeliĉa ? - Vi tremas, reĝino! Larmoj en via okulo? - Pro Dio, kio okazis?
ELIZABETO. - Nenio, honorinda patro; nenio alia, ol ke mi estas senforta, neprudenta virino, nenio alia, ol ke mi amas mian edzon ĝis frenezeco! Tio estas nature bagatelaĵo kompare kun la politika intrigado, pro kiu mia edzo sin enfermas en tiu ĉi kastelo, tio estas nature peka malfortaĵo kompare kun la heroaj agoj de abnegacio kaj kristana humileco, kiujn li ĉi tie plenumas. Mi sentas tion, kiel naiva kaj malsaĝa mi estas! Mi foriros, mi ne scias, kion plu mi serĉus tie ĉi. (Volas foriri.)
ERNESTO. - Vi ne foriros, filino mia! Vi estas malsana, via animo estas profunde ekscitita. Antaŭ mi ne staras plu reĝino, sed nur suferanta virino. Vi restos, vi konfesos ĉion.
ELIZABETO, dolore ridetante. - Sed se vi ne komprenos, patro. . .
ERNESTO. - Mi ekkomprenis, jam antaŭ ol mi vidis viajn larmojn. Vi sopiras, ĉu ne vere? - Kaj ne nur tio, vi eĉ ĵaluzas!
ELIZABETO. - Kaj ĉu tio estas - peko, patro? 
ERNESTO. - Peko ĝi ne estas, se oni havas motivojn, sed malfortaĵo ĉiam. - Ĉu vi havas kaŭzojn por tio, filino?
ELIZABETO. - Ĉu do mia edziniĝo ne estis rezulto de nura politika kontrakto?
ERNESTO. - Kaj ĉu tio ne estas feliĉa signo por amo, fariĝi paca anĝelo inter malpaciĝintaj nacioj?
ELIZABETO. - Ah, patro, ĉu koro de amanta virino demandas pri nacioj, pri iliaj bataloj kaj ilia repaciĝo? Mem estante metita en la plej kruelan batalon, ĝi baraktas, ĝis kiam ĝi trovas en reciprokeco de l' amo sian veran kaj solan pacon?
ERNESTO. - Kaj vi pensas, ke tia homo, kia estas la imperiestro, povus sen amo edziĝi?. . .
ELIZABETO. - Tion mi ne pensas. Sed li estas samtempe politikisto, kaj al tiuj estas ĉio permesita.
ERNESTO. - Laŭ opinio de la popolo eble, sed neniam antaŭ ilia propra konscienco. Viaj konjektoj estas malpravaj, reĝino, kaj la vojo, kiun vi elektis, estas -
ELIZABETO. - Ho, eldiru nur, kion mi mem sentas en la profundaĵo de mia animo! La vojo, kiun mi elektis, estas malinda, nekonvena por reĝino! Sed amanta virino posedas aliajn rajtojn, ol kiajn aprobas la kortega etiketo. - Kaj due, kion fari nun? Estas malfrue. - Kial mi ne parolis kun vi pli frue, honorinda patro!
ERNESTO. - Tamen en la fundo de via animo vi ne estus konvinkita pli bone ol ĵus nun. Kie foje ekĝermas semo de malkonfido, tie ĝi rapide fariĝas arbo, kiun la venteto de saĝa prudento ne povas jam ekskui kaj des malpli elradikigi. Mi estas malnova amiko de Lia Reĝa Moŝto, akompanas ĉiun lian paŝon kaj tamen mi ne kuraĝas kredigi al mi mem, ke mia vorto povus vin konvinki. Vi estas vundita, necesa estas kuracilo por via vundo. Vi mem devas konvinkiĝi, kiel malĝustaj estis viaj konjektoj, propraokule vi devas vidi, kiel vin ŝatas la imperiestro, kiel li adoras vin. . .
ELIZABETO, reve. - Kiel li min adoras. . . (Riproĉe.) Kaj kiom da tagoj li dediĉis al mi depost nia geedziĝo?
ERNESTO. - Ne forgesu, filino, ke li estas la ĉefa regnestro en Eŭropo. . .
ELIZABETO, indigne. - Kaj dume la koro de lia edzino devas peti almozon. - Unue la bruaj festoj en Krakow, poste la glora vojaĝo ĉi tien, la bonvenigo, prezentado de pastroj kaj nobelaro, kaj intertempe eĉ ne unu momento da ripozo. La imperiestro fordonas sin al siaj ŝtataj laboroj aŭ al konstruado - la ceteran tempon konsumas la vizitado de preĝejoj kaj monaĥejoj.
ERNESTO. -- Eĉ kontraŭ tiuj vi estas ĵaluza? 
ELIZABETO, pasie. - Kiu vere amas, tiu ĵaluzas ĉion! - Ho, infane mi ĝojis je mia provinca kasteleto, mi esperis forveturi el Praha kune kun li - sed ve, kia senreviĝo! Oni ekspedis min antaŭe kun mia kortegestrino, la korpe kaj spirite malgrasa sinjorino Ofka, al Karlík - kaj la imperiestro vojaĝis en sia veturilo, en kiu li laŭdire senĉese laboras, ĉi tien al Karlův Týn. Tie ĉi li sin enfermas kiel ermito, kaj virino ne rajtas transpaŝi lian sojlon. Kaj tiam vi diras, ke li adoras min. - Ho, kiam mi vidos lin refoje?
ERNESTO, post momento. - Ankoraŭ hodiaŭ, mia filino, ankoraŭ hodiaŭ.
ELIZABETO, vivece. - Kaj ĉi tie, patro - ne vere? Vi helpos min ĉe tio? Vi persvados lin, ke li nuligu la sensencan ordonon, ke virino ne rajtas dumnokti en Karlův Týn! Ho, dankon al vi, dankon!
ERNESTO. - Ne, tio estas malebla. - La imperiestro estas konsekvenca kaj la leĝojn, kiujn li donis, li mem obeas plej skrupule. - Sed la vundo en via koro, reĝino, estas tiaspeca, ke oni devas almeti akran tranĉilon tuj, senprokraste. Mi estas malamiko de trompo kaj ruzo - sed ĉi tie. . . kia helpo!
ELIZABETO.- Vi intencas?
ERNESTO. - Ĉu vi estas preta submeti vin al ĉio, fordoni vin tute al mia gvidado?
ELIZABETO. - Danke mi sekvos vin. Faru kion ajn, nur redonu al mi la imperiestron!
ERNESTO. - La unua kondiĉo estas malfacila, reĝino. Neniu eksciu, ke vi estas tie ĉi. La imperiestro ne tolerus tiel evidentan kaj okulfrapan malobeon de sia ordono. Neniu ekvidu vin ĉi tie.
ELIZABETO. - Sed ĉu mi povas igi min nevidebla?
ERNESTO.- Preskaŭ - almenaŭ por la okuloj de la korteganoj. Venu, gastoj troviĝas en la kastelo, kaj Lia Majesto povas alveni ĉiumomente. Venu en mian ĉambron, kie mi diros al vi la ceteraĵojn. Dio estos kun ni. Ĝi estas la unua trompo, per kiu mi en mia vivo kulpiĝas, sed mi faras ĝin trankvile; mi volas ja redoni kvieton al via koro kaj vin redoni al la koro de mia amiko.
ELIZABETO.- Kiel mi benas vin, patro!
ERNESTO. - Nur poste, filino mia... eble pentos ni ambaŭ... Sed la tempo rapidas, kaj nia entrepreno estas bona.
ELIZABETO, forirante kun Ernesto.- Kiel la amo mem!

Sceno oka.
De la alia flanko eniras reĝo PETRO kaj duko STEFANO.
STEFANO.-- Senĉese ni ĉirkaŭmigras, kvazaŭ transpaŝinte vagigan radikon - kaj ni iras vane.
PETRO. - Ĉar vi volas ja nenion vidi nek supozi...
STEFANO.- Kaj male, Via Reĝa Moŝto vidas kaj supozas troe...
PETRO.- Tamen vi ne konvinkos min, sinjoro duko, ke la paĝio, kiu antaŭ momento transiris la ponton al la kastelo estas efektiva paĝio. Tia li estas verŝajne simile, kiel mi estas reĝo de Jerusalemo: li aspektas kiel paĝio, eble li lasas titoli sin paĝio, sed paĝio li ne estas.
STEFANO. - Kaj vi opinias, ke li estas knabino! Via Reĝa Moŝto vidas ĉie kaj en ĉio filinojn de Heva; eble finfine eĉ la maljuna kastelestro de Karlův Týn aŭ ĉefepiskopo Ernesto estas nur maskitaj knabinoj!
PETRO. - Diru kion ajn, mian suspekton vi ne forigos.
STEFANO. - Kaj kie subite malaperis la ĉarma akiraĵo?
PETRO. - Li iris en la gardistejon -
STEFANO. - Sendube li estas paĝio; cetere mi ekvidis lin ankaŭ, li portis koloron de la kastelestro - vi devas konfesi, ke vi eraras.
PETRO. - Koloron de la kastelestro? - Tiam mi des pli certe ne eraras! Jen ja la ĉefa pruvo! Kompatindulo - kiel embarasite li rigardis ĉirkaŭen, kaj la irado. . . ho, paĝio en koloro de sinjoro de Wartenberg kondutus iom pli hejmece en Karlův Týn!
STEFANO. - Nu, eĉ se jes - kion vi intencas nun? 
PETRO. - Atendi, ĝis kiam li forlasos la gardistejon ĝis la mateno li ne restos ja tie.
STEFANO. - Kaj se li restus?
PETRO. - Ni sekvos lin en la gardistejon kaj li devos konfesi, kiu li estas. Ni estas gastoj ĉi tie kaj povas ĉien libere eniri. Tempon ni havas sufiĉe, kial ni ne distru nin!
STEFANO. - Jes la tempo sufiĉas. Kaj la imperiestro ankoraŭ ne venas. (Trumpetado en malproksimo.)
PETRO. - Ree proksimiĝas iu al la kastelo - ni iru al li renkonte.
STEFANO. - Nu, se Via Reĝa Moŝto deziras, kial ne. Mi promesis al vi esti via ligano, mi do jam persistos.
PETRO. - Sed nur singarde, nur singarde! (Komencas krepuskiĝi. Ili foriras tra la pordego.)

Sceno naŭa.
De la alia flanko eniras PEŠEK HLAVNĚ, post li ALENA, alivestita kiel paĝio en koloro de sinjoro de Wartenberg.
PEŠEK. - Strange estas konfuzita via lango, fraŭlo. Kiu do sendis vin kaj al kiu vi portas leteron?
ALENA. - Ĉu mi ne diris al vi klare, ke al sinjoro verŝisto Pešek? Se vi estas tiu, prenu ĝin senhezite. (Donas al li leteron.)
PEŠEK, prenante la leteron. - Kaj en kies servo vi estas, ĉarma knabo?
ALENA, ridas. - Dankon por la komplimento, sed vi povus koni la koloron de l' sinjoro kastelestro.
PEŠEK, incitite. - Vi estas petolulo, knabo - sed aminda petolulo. Nu, kaj kion deziras via estro de mi? Stranga ŝerco ĝi estas, antaŭ momento mi parolis ja kun li, kial do li sendas nun paĝion kun letero...?
ALENA, faras geston, ke ŝi volas la leteron repreni. Ĉu vi do ne akceptas la leteron? - Bone, donu ĝin al mi. Se por vi ne estas grava ĝia enhavo, des malpli por mi.
PEŠEK. - Do atendu ĝis kiam mi almenaŭ tralegos la strangan komunikon. (Malfermas la leteron kaj legas.)  Al ĉiuj legantoj saluton, kaj ĉion plej bonan per Dio la plej kara ni deziras kaj homojn de bona volo ni sciigas, prenante ilin samtempe kiel atestantojn, ke en la hodiaŭa tago ni dece kaj honeste skribis tiun ĉi kontrakton, per kiu ni promesas doni nian filinon Alena kiel edzinon al la vinverŝisto de Lia Reĝa Moŝto, sinjoro Pešek Hlavně, sen la devo, ke li akiru - kiel mi komence diris - spronojn de kavaliro, kondiĉe, ke nia suprenomita filino Alena sukcesos malgraŭ la malpermeso de nia plej majesta imperiestro kaj reĝo Karolo, tiunome la Kvara, kiun Dio por ĝojo kaj gloro de ĉiuj fidelaj Bohemoj dum longaj jaroj bonvolu ŝirmi, pasigi unu nokton en ties kastelo Karlův Týn sen akcidento kaj sen puno. Kompense ni pagos, se ŝi ne sukcesos, cent sesdekojn da groŝoj arĝentaj kaj dek barelojn da vino de Mělník al la brava kaj nobelsanga sinjoro Ctibor de Fuchsberg, la plej supera ĉasestro kaj kastelestro en Dobříš, kara amiko nia, aŭ male, se Alena sukcesos, li donacos al ŝi tiun ĉi sumon okaze de ŝia edziniĝo. . .“
ALENA, ridas. - Nu, kion vi diras pri tio, brava sinjoro verŝisto?
PEŠEK. - Kia freneza ŝerco? Kion ĝi signifas knabo? Kiu skribis tion?
ALENA. - Bonvolu do, saĝa sinjoro, legi la subskribojn!
PEŠEK, legas. - Efektive - sinjoroj Ctibor de Fuchsberg kaj Nikolao de Wartenberg subskribis kaj almetis siajn sigelojn (Rigardas esplore Alena'n, kiu laŭte ridas antaŭ lia vizaĝo.) Aŭ ĉu estas freneza ankaŭ mi? Ĉu mi povas kredi al miaj okuloj? Alena! Jen ja vi!?
ALENA. - Nu, fine vi rekonas min! La provo sukcesis bonege. Vi povis min trapiki per via rigardo, kaj nenion vi rimarkis. Oni vidas, ke al mi bone konvenas la koloro de l' onklo.
PEŠEK. - Kion vi intencas?
ALENA. - Ĉu vi ne legis, ĉu vi ne komprenas? Via amo estas tre miopa, sinjoro Pešek! Kion mi intencas? Kiel vi vidas mi estas ĉi tie kaj volas de ĉi tie venke foriri, ĉar la afero koncernas la manon de tre ĝentila, sed iom nekomprenema sinjoro, kiu antaŭ momento nomis min ĉarma knabo. (Ridas.) La voĉo de l' koro restis muta, sinjoro Pešek, tio estas malĝoja signo!
PEŠEK. - Tie ĉi vi volas resti - pro la veto? Jen stranga ŝerco, Alena, kiu al nia amo neniom utilos.
ALENA. - Stranga ŝerco, kiu sole nin savos. Diru vi mem, kion ni nur entreprenu, por ke ni fine apartenu al ni! Jen tio mem sin metas antaŭ vian vizaĝon. Nu, prenu ĝin sen pripensado kaj sen hezito.
PEŠEK. - Esprimu ĉion klare, Alena. Parolu rapide, ĉar ĉiumomente povas eksoni trumpeto, anoncanta la alvenon de Lia Majesto.
ALENA. - La imperiestro dumnoktos hodiaŭ en la kastelo? - Bone! Nun estos mia venko des pli perfekta! (Eksidas sur la benko. Pešek apud ŝi.) Aŭskultu do, mia malkuraĝa kavaliro. Mia patro, kiel vi scias je via malĝojo, foje obstine decidis, ke vi devas akiri spronojn de kavaliro, antaŭ ol vi kondukos min al la altaro. Sed, mia Dio, tio estas facile direbla, ĉu ne? Akiri spronojn - kiel? En Italujon la imperiestro ne vojaĝas plu, por ke vi povu savi lian vivon ĉe ia komploto; militoj ne okazas. Kion fari? Mi petis, ploris tiom, ke vi tion eĉ ne meritas. . .
PEŠEK. - Ho, ora koro.
ALENA. - Nenio helpis. . Subite hieraŭ vespere vizitis nin sinjoro Ctibor de Fuchsberg, malnova amiko de mia patro, bona, gaja ŝerculo. Li eksidis kun la patro ĉe tablo, ili trinkis, ludis ĵetkubojn, parolis pri Lia Majesto, pri la lando, pri la regno kaj intrigoj translimaj, tiel, ke mi jam oscedis kaj volis foriri en mian ĉambron. Ĉi momente komencis sinjoro Ctibor rakonti pri la nova leĝo, laŭ kiu neniu virino rajtas pasigi nokton en Karlův Týn. Mia patro ridis, frapis la tablon, eksaltis kaj diris, ke li volus vidi la ŝercon, se iu tamen sukcesus tion fari. Sinjoro Ctibor rezonis, ke tio estas malebla - la patro asertis indigne, ke oni povas tion fari, unu vorto sekvigis alian, kaj fine ili faris veton, kiel vi ĵus legis,  Mi kisus la knabinon, kiu tion entreprenus“, diris mia patro, kaj de rido fluis al li larmoj en la pokalon.  Mi mem volas tion entrepreni“, vokas mi.  Kiel? Vi, infano mia?“ ekkriis kun pasia ĝojo la patro,  bone, provu tion kaj tiam postulu kion ajn“. -  La manon de sinjoro Pešek, malgraŭ la manko de spronoj kavaliraj“, respondas mi,  ĉu vi permesas?“ -  Bone, eĉ tion mi permesas“, diris la patro vigle. - La veto estis kontraktita - vi vidas, ke mi forĝis feron, dum ĝi estis varmega. - Nun mi do estas ĉi tie. Kaj mi fidas al via helpo, sinjoro Pešek. La alivestiĝo estas mia ideo. Kiel? - Vi silentas? - Ĉu mi do ne plaĉas al vi? (Levas sin kaj transiras maldekstren.)
PEŠEK. - Ĝi estas frenezaĵo, Alena! Alena, ĝi estas evidenta malsaĝaĵo, kiu nin malutilos kaj de nia celo nin senbezone nur malproksimigos. Mi nepre ne povas konsenti.
ALENA. - Nu, vi estas brava helpanto!
PEŠEK. - Ĉu ne ekpensis via patro pri la kolero de l' imperiestro? Vin mi ne miras, vi estas senprudenta, sed li. . . 
ALENA. - Dankon por la komplimento! La kolero de l' imperiestro - ĉu nia amo valoras eĉ ne tiom? Lia Majesto ja eĉ ne ekvidos min - se vi volas, mi restos inter la soldatoj en la gardistejo - simple: mi estos kie ajn, mi faros ĉion, kio al vi plaĉos, sed mi restos tie ĉi. Ĉu mi ne valoras tion, malĝentila sinjoro? Se ne, do adiaŭ kaj bonan nokton!
PEŠEK. - Kia malprudenta, freneza ideo! Ni pereigos nin!
ALENA. - Precipe, se ni ĉiam nur ĝemos kaj plendos. Mi estas ĉi tie kaj ne intencas foriri.
PEŠEK. - Sed kion ni faros?
ALENA. - Zorgu vi, sinjoro verŝisto! Vi kondukos min en la gardistejon. Vi men ne rekonis min, des pli certe min ne rekonos la aliaj. Mi ludos kun ili damojn kaj trinkos, kaj se vi deziras, mi eĉ skermos laŭplaĉe! Prezentu min kiel vian pli junan fraton aŭ kuzon; mi portas la koloron de l' onklo - ĝi estos des malpli suspekta. Sed ĉio ĉi estas via afero - nu, penigu do iomete ankaŭ vian cerbon!
PEŠEK. - Malfeliĉa, freneza ideo, Alena! 
ALENA. - Ripetata parolo pri la sama titolo! Vi estas vere teda kunulo, sinjoro Pešek; pli frue vi estis pli gaja, sed la ĉirkaŭaĵo de la imperiestro devas esti treege malĝoja, se mi konkludas laŭ vi, kiel vi estas serioza, prudenta kaj malvigla. Miaparte, mi estos gaja hodiaŭ! Ĝi estas ja tamen aventuro, nokto en gardistejo, inter paĝioj kaj soldatoj ĉe plena pokalo, kiom da rakontoj kaj ŝercoj mi aŭdos tie! - Nokto en tia alteco, proksime al la steloj kaj al vi! - Nu mi esperas, ke vi lasos vin ankaŭ vidi, vi marmora fianĉo?!
PEŠEK. - Mi? Vi ja scias, ke mi ne povas min formovi de Lia Majesto.
ALENA. - Ĉu li do trinkas dum la tuta nokto ĝis la mateno?
PEŠEK, riproĉe. - Alena!
ALENA. - Nu, mia Dio, la demando estas ja tute natura. Vi estas lia verŝisto; kion alian vi do faras, krom verŝadi al li vinon? - Mi esperas ja, ke Lia Majesto ankaŭ dormas.
PEŠEK. - Tiam mi gardestaras apud li en la antaŭĉambro.
ALENA. - Sekve vi povas foriri, kiam li ekdormis. . 
PEŠEK. - Tion mi nepre ne povas!
ALENA. - Tian postenon mi rezignus. Gardi lin dum la dormado, kaj verŝi al li vinon, kiam li maldormas. (Obstine) Domaĝe ke mi ne sciis tion antaŭe - tiam mi ne estus irinta ĉi tien - mi frenezulino; vi estas prava, mi ĝojis kiel infano, ke ni estos unu ĉe la alia, ke ni ĉion priparolos - kaj vi eĉ por momento ne volas veni. .
PEŠEK. - Ĉar mi ne povas. . .
ALENA. - Memoru, Pešek: Kiu volas, tiu povas. Al mi ankaŭ povis iu diri, ke ne estas eble entrepreni, kion mi entreprenas, kaj vidu, mi estas ĉi tie, ĉar mi volis. .Vi konas min, ke mi estas necedema. (Energie.) Mi esperas, ke ĉi-nokte ni vidos nin.
PEŠEK. - Nu, mi do provos tion.
ALENA. - Kaj kie?
PEŠEK. - Tie ĉi sub la tilio. - Sed, Alena, pripensu ankoraŭfoje, kion vi riskas! Tiom da gastoj estas hodiaŭ en Karlův Týn!
ALENA. - Des pli facile mi malaperos inter ili. 
PEŠEK. - Kaj plue, la onklon mi tute forgesis. La kastelestro rekonos vin, kaj vi scias, kiel li estas severa!
ALENA. - Mi scias ankaŭ, kiel li min amas. Kaj estas bone: ĝuste la onklon ni bezonos.
PEŠEK. - La kastelestron?
ALENA. Al mia patro kaj al sinjoro Ctibor de Fuchsberg ja devos tria persono pruvi, ke mi estis ĉi tie, nek min, nek vin ili kredus, ili dirus simple, ke ni volas ilin trompi. Sed se la onklo, la kastelestro de Karlův Týn mem, donos sian vorton kaj sigelon. .
PEŠEK. - Kaj samtempe la plej belan ateston pri si mem, kiel zorge li gardis la reĝajn ordonojn. . .
ALENA. - Pri tio nun ne estas la demando, sinjoro Pešek. La onklo devas scii, ke mi estas ĉi tie, por povi tion pruvi kaj atesti.. Kaj por iom puni vin pro via malvigleco, hezitemo kaj ne tro granda ĝentileco, mi komisias kaj ordonas al vi, ke vi tion singarde, sed tamen decide al li diru.
PEŠEK. - Kiajn maleblaĵojn vi postulas de mi, Alena! Mi venos nokte ĉi tien, kvankam ĝi estos treege riska por mi, sed al la kastelestro mi diros nenion, ĉar unue li ĉion perfidus, kaj due. . .
ALENA. - Nu, kaj due?
PEŠEK. - Due li opinius, ke ĉion aranĝis mi. Per spronoj kavaliraj mi volas vin gajni - sed ne per ruzo.
ALENA. - Mi do vidas, ke mi mem devas agi. Volu aŭ ne volu, diru aŭ ne diru, venu vespere aŭ ne - mi scias pri vi nenion kaj vi pri mi same. Sola mi faros mian aferon, kiel mi ĝin komencis.
PEŠEK. - Vi koleras, Alenjo.
ALENA. - Male, mi amas vin plie ol vi min - jen ĉio.
PEŠEK. - Alena, ĉu vi povas dubi. . . ? (Prenas ŝian manon kaj volas ŝin kisi. - Trumpetado de malsupre.)
ALENA, liberigas sin kaj kuras dekstren. - Por tio, sinjoro verŝisto, ni ne havas nun tempon. Vi konas vian rolon - estas necese agi decide.
Pešek. - Malsupre svarmas torĉoj - jen venas certe Lia Majesto, mi devas iri renkonte al li.
ALENA. - En via rigardo mi legas, ke vi faros ĉion laŭ mia volo. Do, ĝis revido vespere, ĉi tie sub la tilio! (Ŝi foriras en la gardistejon. Pešek forpaŝas al la alia flanko; subite eniras ĉefepiskopo Ernesto kaj meditante ekstaras, Peŝek haltas ĉe la konfraŭa flanko ankaŭ enpensiĝinte. En la unua momento ne rimarkas unu la alian.)

Sceno deka.
ERNESTO. Pešek.

ERNESTO eniras, al si mem. - Ĝi estas entute bone preparita! - Kiel nur forigi sinjoron Pešek? Estas necese, ke la reĝino gardestaru en la antaŭĉambro de la reĝa dormejo. Pešek malhelpas min. Kion fari? Li devas malaperi, li devas malsaniĝi.
PEŠEK, al si mem. - Jes, estas facile diri: ĝis revido sub la tilio! Sed kiel nur malaperi el la antaŭĉambro de la reĝa dormejo - jen alia kaj iom malpli facila demando - se nur venus en mian kapon ia ideo! - Malsaniĝi - malnova rimedo, sed ĉiam bona; mensogo naskas mensogon, mi devas iĝi malsana. (Ekvidas Erneston.) Ha, la ĉefepiskopo, bone, mi diros tion al li tuj.
ERNESTO, rimarkas en la sama momento Pešek'on. - Ĵus mi serĉis vin, sinjoro Pešek. Vi venas kvazaŭ vokita.
PEŠEK. - Vi deziras, honorinda patro?
ERNESTO. - Ĉu vi ne klopodas, sinjoro verŝisto, atingi spronojn de kavaliro?
PEŠEK. - Patro - nepre mi klopodas. Ĝi estas almenaŭ nun la unusola celo de mia ambicio.
ERNESTO. - Sekve obeu mian ordonon, kaj mi garantios ilin al vi.
PEŠEK. - Senpacience mi atendas. . .
ERNESTO. - Hodiaŭ vi devas esti malsana, sinjoro verŝisto. Ĉi vespere vi ne priservos Lian Majeston nek gardestaros en la antaŭĉambro de lia dormejo.
PEŠEK, flanken. - Brave! Gajnite! (Laŭte.) Sed mia ofico, patro. . . (Flanken) Kial mi nun cedu tiel facile?
ERNESTO. - Nenion kontraŭdiru, se vi entute volas akcepti mian proponon, nek demandu pri ties kaŭzoj kaj motivoj. Pretekstu malsanecon kaj ne forlasu la loĝejon de l' kastelestro.
PEŠEK, flanken. - Tiu ĉi kondiĉo ne tro plaĉas al mi. (Laŭte.) Vere mi ne scias, patro. . .
ERNESTO. - Ĉu mi povus postuli ion je via malfeliĉo aŭ je via malutilo?
PEŠEK, post nelonga pripensado. - Volonte mi obeos vian ordonon, patro!
ERNESTO. - Vi do estas hodiaŭ malsana, sed ne forgesu tion, ne forgesu! (Forirante returnas sin.) Ne forgesu! (Foriras.) 

Sceno dekunua.
(La scenejon plenigas brilo de subiranta suno.) 

PEŠEK, sola. - Nun mi estas tenata en duobla kaptilo. De la imperiestro mi povas malproksimiĝi, sed veni al Alena mi ne povas. Tamen mi gajnas ambaŭokaze. Aŭ sukcesos la plano de Alena kaj mi ricevos ŝin laŭ la veto de ŝia patro - aŭ la plano ne sukcesos, kaj ree ŝi apartenos al mi pro la kavalira rango atingita helpe de la ĉefepiskopo. La afero finiĝu kiel ajn, cia ŝanco, Pešek, estas pli bona, ol ci meritas. Se mi ne venos sub la tilion, Alena certe koleros, sed nenia domaĝo, almenaŭ estos punita la facilanimeco, kun kiu ŝi aranĝis la tutan ludon! - Aŭ ĉu prefere mi elserĉu pli frue Alenjon inter la servistaro - kaj donu al ŝi sciaĵon? Tion mi ne povas; de nun mi estas jam malsana. - Antaŭen do, al la kastelestro! - (Post momento.) Aŭ se mi nokte tamen por momento venus al Alena. . . Kiu tion vidus? - Kaj kion intrigas la ĉefepiskopo? (La trumpetado ĉiam pli proksimiĝas.) Nun estas nature malfrue, por konsideri ĉion - la imperiestro venas. - Mi do estas malsana, nenia helpo. Bonan nokton, Alenjo! (Foriras.)

Sceno dekdua.

(Dum trumpetado venas en la scenejon paĝioj, gardistaro kaj bohemaj nobeloj, en kies mezo imperiestro Karolo IVa, post li la kastelestro de Karlův Týn, Ernesto, reĝo Petro, duko Stefano, la sekvantaro, inter kiu kelke da pastroj kaj ekleziaj altranguloj. La trumpetoj eksilentas.)

KAROLO IVa, ERNESTO. La KASTELESTRO. PETRO. STEFANO. La SEKVANTARO.

KAROL IVa, rigardas ĉirkaŭen. - Fine mi denove spiras libere! Dankon al Dio kaj sankta Venceslao! - Mia Karlův Týn!
LA KASTELESTRO, antaŭpaŝas. - Estas por mi plezuro kaj ĝojo, bonvenigi la majestan regnestron post tempo tiel longa.
KAROLO IVa. - Mi dankas Vin, sinjoro kastelestro. Tie ĉi mi lasas min volonte bonvenigi. Tie ĉi mi sentas en la koro la koron de mia nacio. Tie ĉi mi trovas min inter la miaj! (Rigardas ĉiujn ĉirkaŭe kaj salutas ilin per afabla mansigno; ekvidante dukon Stefanon, li faras malseveran mienon.) La sinjoro duko? Bonvenon! (La duko senvorte riverencas.) Mi esperas, ke nur amika vizito venigis vin al Karlův Týn! (Li rimarkis reĝon Petron.) Kaj jen nia ŝatata kaj kara gasto, reĝo Petro! Nu, vi trarigardis la kastelon, sinjoro frato - diru do sincere, kiel ĝi plaĉas al vi? Sciu, ĝi estas ankoraŭ nepreta, ĝí estas nur komenco de mia ideo, kaj mi petas, ke vi juĝu indulge. La tuta Karlův Týn estas mia verko, ĉi tie mi realigas miajn proprajn projektojn (ridetas), kaj kredu, ke ofte eĉ malgraŭ malplaĉo de miaj arĥitekturistoj kaj de la eminentaj majstroj de l' arto pentrista.
PETRO, riverencas. - Kun admiro mi rigardis, gvidate per modela klarigo de patro Ernesto, vian verkon, kaj se mi silentas, kaŭzas tion nur la senlima surprizego, ne trovanta trafajn vortojn por laŭdi kaj glori.
KAROLO IVa. - Mi ĝojas, se ĝi almenaŭ iom plaĉas al vi, sinjoro frato. Lukson de l' Oriento vi nature ne trovos ĉi tie - ĝi estas nur rifuĝejo de ermito, nur fortika ujo por niaj sanktaj kronjuveloj. Ho, sinjoroj, kiel libere oni spiras post plenumita laboro! Mi venas el Praha, mi laboras kiel ordinare dum la tuta vojaĝo en la veturilo, subite mia okulo ekvidas la amatajn deklivaĵojn super Berounka. Vane! Mi devas elrigardi el la fenestro de l' veturilo, la regiono centfoje travojaĝita logas min per nova plezureco kaj elspiras miloblan ĉarmon! La arbaroj vastiĝas, mi distingas la oblikvan supron de Ostrý kaj la revan deklivon de Plešivec, mi observas la bordon de la rivero, mi konas ĉiun fendon en la rokaro, kie nestas hirundoj! Mi ne vidas ankoraŭ mian kastelon, tiel bone mi ĝin kaŝis al mi mem, sed mi supozas ĝin en proksimeco, sinjoroj, mi atendas, kiam cedos la lasta verda kurteno de la arbaraj montoj kaj kiam aperos la tegmento de l' preĝejo de Sta Palmacio inter la arboj! Fine mi venas ĉi tien, kie ĉio estas mia, tiel kvietiga, senbrua, invitanta al ripozo. Kaj plue Beroun - Verono mia. . . Nu, vi ĉiuj estu bonvenintaj en mia kastelo! Mi diras: en mia, ĉar Bohemujo apartenas al Bohemoj, sed Karlův Týn estas mia per miaj laboro kaj ideo! Mi ĝojus, se ĉi tie regus ĉiujn la sama sento de trankvilo kaj feliĉa kontenteco, kia regas min kaj vin - mia Ernesto! (Donas al li manon.) Gaje estu ĉe la tablo; sinjoro kastelestro, miaj gastoj ekŝatu la vinon de Mělník same kiel mian kastelon! - Venu, sinjoroj! (Karolo, Ernesto, la paĝioj kaj du pastroj foriras. La ceteraj iras en la gardistejon.)

Sceno dektria.
Duko STEFANO. Reĝo PETRO. La KASTELESTRO.

LA KASTELESTRO, al Stefano. - Nu, ĉu mi ne estis prava, via Duka Moŝto?
PETRO. - La imperiestro malgajiĝis, kiam li rimarkis vin, sinjoro duko.
STEFANO. - Sed mi devas ricevi aŭdiencon, mi devas.
LA KASTELESTRO. - Mi diris al vi, slnjoro duko: ĉi tie volas Lia Majesto nenion aŭdi pri aferoj politikaj.
STEFANO. - Grandan servon vi faros al mi, sinjoro kastelestro, se vi tamen havigos al mi aŭdiencon. Ni ne forgesos tion kaj riĉe rekompencos vin.
LA KASTELESTRO. - Ĉu povas mi? Sed vi vidis, kion povas la ĉefepiskopo. Se tiu ne ebligos al vi la aŭdiencon, ĉio estas vana. Nun pardonu, mi devas zorgi pri la tablo kaj kelo de miaj gastoj. (Foriras en la kastelon.)

Sceno dekkvara.
Duko STEFANO, Reĝo PETRO.

STEFANO. - Do al la ĉefepiskopo! (Volas foriri.)
PETRO, retenas lin. - Vi estas brava ligano, sinjoro duko: mi trovas ĉasaĵon kaj vi forlasas min. . .
STEFANO. - Mi havas pli gravajn zorgojn, sinjoro.
PETRO. - Sed aŭdu nur - knabino estas ĉie tie.
STEFANO. - En via kapo?
PETRO. - Kiel mi diris - en vesto de paĝio. 
STEFANO. - Tamen ja - la malpermeso de l' imperiestro!
PETRO. - Kiel ĉiuj aliaj malpermesoj: ke oni ilin malobeu kaj ke pli bone sukcesu tio, kion ili malpermesas. Nu, ĉu vi volas esti mia kunulo?
STEFANO. - Nur se mi ricevus aŭdiencon ĉe la imperiestro, ankoraŭ hodiaŭ -
PETRO. - Mi parolos kun la ĉefepiskopo, li lasos sin persvadi. Jen mia mano!
STEFANO. - Bone, autaŭen al la ĉefepiskopo! 
PETRO, premas lian manon. -- Kaj poste - ni ĉasos la knabinon, la paĝion! (Ili foriras.)
(La kurteno falas.)

 AKTO DUA.
Dormejo en Karlův Týn, Vasta ĉambrego laŭ la stilo de l' epoko, lukse ornamita sur la plafono oraj kaj arĝentaj floroj en malhelruĝa fundo, inter ili stelformaj oraj najloj. Post kurteno sub baldakeno staras lito. Apude tablo kovrita per volvaĵoj de pergameno. Ĉe la maldekstra flanko belega genubenko, sur ĝi malfermita misalo. Dekstre pli malgranda tableto, sur ĝi riĉe ornamita arĝenta kruĉo kaj ora pokalo. Flanke enirejo al domkapelo imperiestra, kovrita per kurteno, sur kiu estas en ora fundo enteksitaj aglinoj de Sta Venceslao. En la kapelo estas solena ilumino, kiu trapenetras eĉ la kurtenon. Precipe kontraŭ la enirejo al la kapelo troviĝas alia kurteno, malantaŭ kiu estas enirejo al antaŭĉambro, kie gardestaras paĝio.

Sceno unua.
(Dum la leviĝo de I' kurteno oni aŭdas, kiel en la kapelo finsonas kanto de vespera diservo, ĉiam pli kaj pli mallaŭte; ĉe la lastaj sonoj sur la sojlo aperas reĝino ELIZABETO en paĝia vesto en koloro de la sinjoro kastelestro; ŝi eliras el la antaŭĉambro kaj rigardas timeme ĉirkaŭen.)
Ĥ o r o, kantas malantaŭ la pordo, tra kiu venas hela brilo en la scenejon.
Sankta Venceslao,
Ĉiam ŝirmu nin
Kontraŭ malfeliĉ' -
Ĥriste, elejson! 
(Eksilentas.)
ELIZABETO, eliras el la pordo. - Ĝi estas jam farita. Ne plu estas eble cedi. Timo premas mian bruston. Nur nun mi sentas, kiel peka estas mia malkonfido. La imperiestro povas veni ĉiumomente, kaj mi perdas la forton. Ho, Dio, mia Dio, kia sufero estas ami tiel arde, tiel flame, kiel amas mi! - Li min ja rekonos, li devas min rekoni, kiam li eniros. Kiel mi hontos antaŭ li! (Paŭzo.) Sed tamen, ĉu li amas min efektive? Ĉu estas prava Ernesto, ke mia amo bezonas tiun ĉi provon - aŭ male, ĉu estas prava la voĉo de mia koro, kiu diras, ke ĉi tiu provo estas peko kontraŭ la amo? Kiu diros al mi la veron? - Sed okazu kio ajn, mi amas kaj amos - eĉ trompita! Mi aŭdas paŝojn - Dio mia, staru ĉe mi! (Iras maldekstren en la fundon.)

Sceno dua.
El la pordo de l'kapelo eliras Karolo IVa, post li ĉefepiskopo Ernesto; Elizabeto repaŝas ĝis la kurtenpordo kaj riverencas profunde antaŭ la eniranta imperiestro.
KAROLO IVa. ERNESTO. ELIZABETO.
KAROLO IVa, venante. - Kaj kio okazis al nia kara Pešek? - Ĉu estas danĝera lia malsaniĝo?
ERNESTO. - Ne tro; simpla malvarmumo, Via Majesto. Morgaŭ li estos espereble jam ree sana kaj preta al viaj servoj.
KAROLO IVa, kun mansigno al Elizabeto. - Kaj anstataŭas lin?
ERNESTO. - La juna Olbramido, filo de l'urbestro de Nova Urbo. Jam delonge li sopiris alproksimiĝi al la suno de via majesteco.
KAROLO IVa. - Kiel vi scias flati, kara Ernesto! Sed el via buŝo ĝi sonas alie ol la ordinara, banala flatado de la vanta kaj memŝata korteganaro! (Al Elizabeto.) Do, la unuan nokton vi gardestaros, knabo, antaŭ la ĉambro de l'imperiestro! Nu, vi vidos ĉi tie nenion eksterkutiman, via koro ne tro batu de malpacienco kaj streĉeco. Karolo IVa preĝos al Dio kaj ekkuŝos kiel la lasta kamparano de lia regno - eble pli laca - jen la tuta diferenco!
ELIZABETO, riverencas profunde, por kaŝi sian embarason. - Via Imperiestra Moŝto!
ERNESTO. - Li tremas tutkorpe, konsciante la gravecon de sia nova posteno.
KAROLO IVa. - Baldaŭ li tion malkutimos, kara Ernesto! (Paŝas antaŭen kaj ne atentas Elizabeton plu; tiu ĉi reiras tuŝproksimen al la kurtenpordo sur sian antaŭan lokon.) Do, nur nun mi estas hejme! (Eksidas sur seĝo ĉe la tablo.) Estu tiel afabla, Ernesto, kaj enverŝu al mi iom da vino; vi devas jam anstataŭi nian malsanan pokaliston!
ERNESTO verŝante. - Plezure, mia sinjoro! 
KAROLO IVa. - Bone estas ĉi tie! Nu, kaj kiel progresas, Ernesto, la laboroj en Karlův Týn? La reĝo de Jerusalemo do admiris ilin?
ERNESTO. - Efektive li staris surprizite antaŭ la mirakloj de viaj spirito kaj spriteco, kaj lia prijuĝo estas duoble valora.
KAROLO IVa. - Kial, kara Ernesto?
ERNESTO. - Reĝo Petro estas ja mondulo, kaj se lin tiom interesas la sanktaĵoj, ĝi estas la plej bona atesto pri iliaj valoro kaj malofteco. . . Kaj la reĝo estis vere mirigita, eĉ ravita. .
KAROLO IVa, trinkas. - Tio ĝojigas min tre. Kaj la kapelo de Sta Katarino? Ĝia ornamado daŭras iom tre longe; mi vere ne scias, kial majstro Dětřich tiel prokrastas. . . (Mansignas al Ernesto, ke li eksidu.)
ERNESTO, eksidas sur seĝo. - Ĝi estas kutima eco de ĉiuj majstroj de l'arto pentrista kaj skulptista. Ili ĉiuj neniam tro rapidas; sed juste ni juĝu, Via Majesto: Niaj pensoj flugas nature pli rapide ol ilia laboro fortostreĉa, perdiĝanta en detaloj. Vi en via fantazio vidas ĉion brile kaj belege, dum ili pene metas koloron al koloro kaj ŝtoneton al ŝtoneto. Vi konceptas per la fulmo de via penso la ornamon de l' tuta plafono, dum la majstro pasigas kelke da tagoj orante la aŭreolon ĉirkaŭ la kapo de l' Sankta Virgulino aŭ inkrustante la borderaĵon de ŝia vesto. Sekve ni estas nur malpaciencaj, dum ili estas laboremaj.
KAROLO IVa. - Vi estas prava, kiel ĉiam, kara Ernesto. Neniam plu mi admonos la majstron.
ERNESTO. - Dětřich ĵus finis vian portreton - super la enirejo en la kapelo de St. Katarino. - Mankas ankoraŭ portreto de l' imperiestrino.
KAROLO IVa. - Nu?. . .
ERNESTO. - La majstro hezitas, hieraŭ mi parolis kun li, li ne volas pentri parkere; insiste li petis min, ke mi ebligu almenaŭ unufojan pozadon de Ŝia Imperiestrina Moŝto.
KAROLO IVa. - Kiel, Ernesto? - tio estus iom stranga surprizo por la imperiestrino! Ĉu ŝi pozu por bildo, kiu devas al ŝi resti sekreta ĝis la lasta momento? Mi bedaŭras, ke majstro Dětřich ne povas pentri ŝian portreton parkere. Vere, ĝi estas domaĝo. Mia ĝojo estis vana. Mi volis per tio Elinjon surprizi! (Enpensiĝas.) 
ELIZABETO, en la fundo, al si mem. - Ho, mia Dio, li pensas pri mi! - Kiel feliĉa mi estas!
KAROLO IVa, revante. - Jes, mi volis ŝin surprizi. En la loko, kie mi volas tute sola en seriozaj tagoj de la sankta semajno paroli kun mia Dio, tie brilu ĉe mia preĝado ŝia kara vizaĝo, la unusola, kiu krom la feliĉo kaj prospero de mia Bohemujo povas min tiri al tiu ĉi mizera terglobo. (Trinkas, pli laŭte.) Ernesto, diru al majstro Dětřich, ke li finu la bildon parkere, mi volas konduki lian penikon, kie ĝi tremos en embaraso, mi konas ĉiun trajton de ŝia vizaĝo, ĉiun hareton de ŝiaj tempioj, ĉiun faldaĵon de ŝia rideto! Mi kondukos lian manon kaj li kreos grandiozan verkon, kiun admiros ia estonteco, ĉar ĝin pentros ne li, sed la amo mem. Eble mi ŝajnas al vi esti naiva, Ernesto, sed mi ne kreis la amon, mi nur danke akceptas ĝin el la manoj de la granda Dio.
ELIZABETO, en la fundo, al si mem. - Ho, mia Dio, mia Dio!
KAROLO IVa. - Sed nun mi jam deziras ripozi, Ernesto, bonan nokton!
ERNESTO, ekstaras. - Pardonu, Via Reĝa Moŝto - ĉu mi povas esprimi peton?
KAROLO IVa. - Kaj vi demandas - vi dubas? 
ERNESTO. - Dankon por via konfido! Mi volas paroli koncize. Bonvolu agi laŭ via plaĉo, rifuzu eventuale mian peton, min vi ne malĝojigos per tio.
KAROLO IVa. - Mi estas scivola; tamen samtempe mi rimarkas, ke vi ne rekomendas tro fervore la aferon. Vi deziras. . .
ERNESTO. - Nenion por mi; sed duko Stefano. . . 
KAROLO IVa. - Volas aŭdiencon - tion mi povas jam diveni. Sed mi ne sentas emon, kara amiko. Mi bedaŭrus, se post la rememoro pri mia Elinjo sin enmiksus inter ŝin kaj Dion ia ombro de mondaj aferoj.
ERNESTO. - Sed la duko pretekstas gravan politikan mision. . .
KAROLO IVa. - Kies esenco estos, kiel ĉiam, nur la gajno kaj profito de lia domo. - (Post kelka pripensado.) Nu, li venu. Nenion mi povas rifuzi al vi, Ernesto, kaj eble mi tamen povus preterlasi ion gravan pro mia obstineco. Mi ja ne devas, se mi lasos paroli la dukon, akcepti liajn proponojn. Li, do eniru. Sed mi petas, ke li koncize esprimu sian deziron, mi estas laca kaj plue mi timas, ke mi dirus al la duko mian opinion tre abrubte, se li longe restus kaj trudus sin tro multe. Li do eniru, kaj vi bonvolu atendi kun la paĝio en la antaŭĉambro.
ERNESTO. - Dankon je la nomo de l' duko. 
KAROLO IVa. - Ankoraŭ ion, Ernesto: mi volis al vi montri donacon, belegan zonon, kiun mi preparas por la reĝino.
ERNESTO. - Sed la duko. . .
KAROLO IVa, rapide ŝanĝas la temon. - Vi estas prava. - Li do eniru!
ERNESTO, foriras.

Sceno tria.

KAROLO IVa sola. ELIZABETO en la fundo. Karolo transiras maldekstren, Elizabeto en la dekstran fundon.
KAROLO IVa. - Tuj kiam mi plenumos ankoraŭ tiujn ĉi lastajn aferojn, tiam mi volas pli multe aparteni at vi, mia Elinjo! Ĝi estas vere stranga mielmonato - en aprilo la geedziĝo - kaj jam en la sekvanta monato ni estas reciproke kvazaŭ fremdaj - tio ne povas daŭri plue, nepre ne! Ŝi devas ekscii, kiel kara ŝi estas al mi, kaj baldaŭ, tre baldaŭ! Se ĝi nur okazus morgaŭ, kaj ne morgaŭ, eĉ jam hodiaŭ! Ho, Elinjo!
ELIZABETO, baraktas en la fundo en pena membatalo, paŝas antaŭen kaj volas jam sin ĵeti al la piedoj de l' imperiestro, kiu levas la kapon; en la sama momento eniras en la dormejon duko Stefano.
KAROLO IVa,  rapide rektiĝas kaj opinias, ke la paĝio anoncas la alvenon de l' duko. - Ho, jes, knabo, vi memorigas min pri la vizito de l' sinjoro duko - mi forgesis...
ELIZABETO, konfuzite cedas post la kurtenpordon.

Sceno kvara.
KAROLO IVa. Duko STEFANO.
KAROLO IVa.- Bonvenon, sinjoro duko!
STEFANO, rivetencas.- Dankon plej humilan por la permeso de l' aŭdienco. Mi sentas, ke mi ne estas ĉi - momente la plej bonvena gasto en Karlův Týn.
KAROLO IVa. - Dankon por la verdiremo. Mi estas ankaŭ sincera, kara duko, kaj diras tuj, ke vi divenis. - Sed, mi petas, al la afero! Ni eksidu! (Ili sidiĝas.)
STEFANO, eksidante.- En tiun ĉi interparolon mi metas la lastan esperon de mi mem kaj de mia domo.
KAROLO IVa, balancas malkofide la kapon.
STEFANO.- Vi mem, kiu tiom zorgas pri fondo de firma kaj vasta potenco familia, komprenos min, kaj espereble vi ŝanĝos viajn intencojn ankoraŭ en la lasta momento.
KAROLO IVa, ankoraŭ balancas la kapon.
STEFANO.- Mi kaj miaj filoj petas Vian Majeston, ke vi ne kontraktu ligon kun miaj fratoj; vi konas niajn motivojn, la malnovan konflikton kaj ties radikojn...
KAROLO IVa, rapide sin levas.- Vi estas prava, mi konas vian konflikton kaj ĝiajn radikojn. Ĝuste pro tio, ke mi tiel bone konas ĉion, mia intenco estas firma kaj neŝanĝebla. Mi diros al vi mallonge, kara duko: ĉi rilate estas vana ĉio, kion vi entreprenas. Vi elektis malfavoran momenton kaj malĝustan komencon. Vi volas subite montri vin pura al mi kaj pravigi kaj kaŝi sub mia ekzemplo tion, kio estas via grava kulpo! Ĉu vi do ne uzurpis pro nura egoismo Supran Bavarujon? - Respondon al tio vi ĉiam ŝuldos al mi! Vi diris prave, ke mi zorgas pri la potenco de mia domo, sed ĝi okazas ĉiam per honestaj rimedoj, ĉe mi estas ĉiam la sankta rajto, kaj intencoj de sprita kapo ĉiam kaj ĉe ĉio sin submetas al ĝi! Sed vi riĉigis vin sole per superforto kaj arbitreco. Jen la diferenco inter ni. - Zorgu pri la potenco kaj bonstato de via domo inter la limoj de leĝo, kaj mi volonte donos al vi helpon kaj ŝirmon ĉe ĉio, sed kontraŭ viaj fratoj mi ne asocios min kun vi - maksimume, se vi redonus Supran Bavarujon.
STEFANO. - Tamen tiuj ĉi ne kondutis ĉiam kontraŭ Via Majesto tiel bone, ke vi nun subite donu al ili manon por amika kontrakto.
KAROLO IVa. - Ne kondutis bone? Jes - certe ili ne kondutis bone! Sed se mi kalkulus kaj precize memorus, kiu iam nebone kondutis kontraŭ mi, mi devus konflikti kun la tuta sankta Roma imperio kaj ĉagrenaj estas kompreneble tiuj aferoj. Ilin mi solvas prefere ekster la limoj de tiu ĉi lando, ĉi tie mi deziras havi pacon kaj trankvilon.
STEFANO. - Kaj al ĝi vi oferas la pacon kaj trankvilon de Germanujo - de la pli vasta, la vera regno... 
KAROLO IVa. - Koncerne la pacon kaj trankvilon de Germanujo, kara duko, vi mem jam zorgos, ke ĝi ne daŭru tro longe. Kaj se vi riproĉas al mi la zorgadon pri Bohemujo, tion mi kutimas aŭdi de viaj samlandanoj jam delonge. Mi eĉ ne devus respondi tiun ĉi rezonon; sed mi volas, ke la estonta rilato inter ni estu tute klara. Per fremda havaĵo mi riĉigis min neniam, perforte mi akiris nenion, mi pagis ĉiam kontante, kaj la kontraktoj, kiujn mi iam faris, estas publikaj - mi timas nek riproĉojn nuntempajn nek la juĝon de l' estonteco. Tio tamen ne haltigos min sur la vojo jam ekirita; mi ŝatus vian amikecon, sed por timi viajn minacojn, mi vere ne havas kaŭzon.
STEFANO. - Per kontrakto kun mia domo vi akirus por la efektivigo de viaj intencoj (ironie) - por ni ĉi tempe memkompreneble nediveneblaj - pli firman grundon en Germanujo.
KAROLO IVa. - Dankon por via zorgemo, sinjoro duko. (Decide.) Ĉi tie estas ĉiu vorto nepre superflua! (Transiras maldekstren. Afable, poste kun kreskanta entuziasmo) Sed nun permesu, ke mi povu longe rigardi vin kiel karan gaston ne nur en Karlův Týn, sed ankaŭ en Bohemujo, pro kies prizorgado vi kun viaj samlandanoj tiel akre riproĉas min. Tamen diru vi mem, sinjoro duko, ĉu estas eble, ke mi ne amu tion, kio estas mia verko? Ĉu vi komprenas amon de patro, sinjoro duko? Estas natura leĝo, ke ni amas infanon ne nur pro tio, ke ĝi apartenas al ni, sed plie tial, ke ĝia vivo estas vivo nia. Kiam mi venis en tiun ĉi landon, mi trovis ĉie malĝojan dezerton; la urboj estis malriĉigitaj kaj prirabitaj, la vilaĝoj mizeraj, aŭ detruitaj, la nobelaro ribelema kaj rabema, la popolo laca, afliktita spirite kaj korpe turmentata. Mi komencis malfacilan laboron. Kaj nun, kiam mi vidas, kiel mia verko prosperas, kiam mi vidas, kiel la lando antaŭ miaj okuloj floras kaj la popolo riĉiĝas, kiel mia klopodo trovas komprenon kaj estas laŭdata, kiam mi vidas, ke oni amas min - mi volas superi min mem en la amo al tiu ĉi lando. Ĝi estas rilato kvazaŭ inter patro kaj gefiloj, kiu igas min feliĉa en Bohemujo. Jen la ŝlosilo al la de vi nekomprenata mistero de mia fervoro pri Bohemujo kaj de miaj sukcesoj ĉi tie. Sed sufiĉe pri tio. Se ĉiu dum sia regado favorus sian landon same, kiel mi favoras Bohemujon, vi ne rekonus Eŭropon post kelke da jardekoj! - Mi volas ankoraŭ en la kapelo iom preĝi, sinjoro duko. Bonan nokton! Morgaŭ espereble vi estos mia gasto ĉe la ĉasado, kiun mi aranĝos en arbaroj apud Beroun. Bonan nokton! (Salutas lin kaj foriras malrapide tra la pordo en la kapelon; la duko senvorte profunde riverencas.)

Sceno kvina.
STEFANO.

STEFANO, sola. - Nepersvadebla kaj mistera en siaj intencoj kiel ĉiam! - Sed kia helpo: mi devas fari dolĉan mienon malgraŭ la acidaj beroj. . . Nun mi havas kompreneble sufiĉan tempon, por helpi mian amikon, la reĝon de Cipro, ĉe lia ĉasado de knabinoj. Tiu frenezulo preskaŭ trapikas ĉiun paĝion per la okuloj, (ĉirkaŭrigardas) sed la knabo, kiu gardestaras en la antaŭĉambro, al mi mem ŝajnas iom suspekta; mi atentigos pri li reĝon Petron -- kaj observos lin pli detale ĉe la foriro.
(Foriras tra la pordo.)

Sceno sesa.
Reĝo PETRO. ELIZABETO.
(Momente profunda silento. Poste oni aŭdas malantaŭ la kurtenpordo kondukanta de ekstere al la dormejo de Karolo paŝojn kaj duonlaŭtan interparolon, kiu rapide fariĝas pli bone distingebla kaj pli vigla. Ĉi tiu sceno estas parolata post longa paŭzo malantaŭ la pordo.)
PETRO, post la kurteno. - Sed mi diras ja al vi, knabo, ke la imperiestro bone scias pri mia vizito, ke li permesis ĝin - ke ĉefepiskopo Ernesto mem propetis, por mi.
ELIZABETO, post la kurteno. - Ĉio ĉi ne helpas, sinjoro. Mi ricevis severan ordonon, neniun enlasi; sole duko Stefano havis aŭdiencon, kaj li ĵus foriris tra la maldekstra ŝtuparejo.
PETRO, post la kurteno. - Ĵus mi parolis sur la ŝtuparo kun li. La imperiestro atendas min, do ne hezitu!
ELIZABETO, kun kreskanta kolero, post la kurteno. - Mi vokos helpon -- vi, sinjoro, penetras ĉi tien perforte!
PETRO, ankoraŭ post la kurteno. - Tamen vi cedos - mi ne emas ĉasi en mallumo. . . (Dume li enpuŝas Elizabeton en la scenejon.)
ELIZABETO, elkuras el la pordo, post ŝi Petro. - Kion vi volas? - Mi rajtas neniun enlasi, kaj la imperiestro preĝas.
PETRO. - Tio estas por mi tre oportuna, kara paĝio, ĉar mi ne venas pro la imperiestro, sed pro vi.
ELIZABETO. - Vi freneziĝas. - Kial pro mi? 
PETRO, proksimiĝas al ŝi kun kreskanta pasio. -Kial fari sekretaĵojn? - Mi scias ĉion, ĉion, dolĉa paĝio - vi ne estas, kio vi ŝajnas esti. . .
ELIZABETO, cedas de li. - Mi ne komprenas vian parolon - vi eraras. - Vi devigas min, ke mi voku helpon. (Flanken.) Mia Dio, kion mi nur faru?
PETRO.- Vi ne cedus ja tiel antaŭ mi...Kial viro ne donus al alia viro senĝene la manon? Kisu min, kaj mi kredos - ke vi ne estas knabino!
ELIZABETO. - Sinjoro, vi estas freneza! - Pripensu la koleron de l' imperiestro. - Mi krios!
PETRO, persekutas ŝin senĉese. - Kison - alie krios mi!
ELIZABETO, cedas for.- Tion vi ne faros!
PETRO, premas sin al ŝi. - Jes, mi faros tion! Nur unu kison - min vi ne trompos, mi spionis vin de la rivero tra la arbaro ĝis la kastelo, mi scias, ke vi estas knabino - mi amas vin!
ELIZABETO, faras geston, kvazaŭ volante eltiri la glavon.- Cedu - kuraĝulo!
PETRO, en la plej alta grado de pasio.- Tiel vi do volas kun mi paroli! Bone, eble ni interkonsentos pli facile! (Eltiras ankaŭ la glavon.)
ELIZABETO, alsaltas rapide, deŝiras al Petro la glavon, rompas ĝin kaj ĵetas ĝin al liaj piedoj. - Cedu, kuraĝulo! Treege vi eraris, reĝo de Jerusalemo! Nun mi venigos la imperiestron! (Iras al la kurtenpordo
de l' kapelo.)
PETRO, postkuras al ŝi.- Haltu, ĉarma vipuro!
ELIZABETO. - Venu! Helpon! Helpon! (Ĉi momente eliras el la kapelo Karolo IVa kaj en la alia kurterrpordo aperas ĉefepiskopo  Ernesto. Petro konfuzite cedas, la imperiestro mirante pasas en la mezon. Ernesto kun trankvila rideto observas la tutan grupon.)

Sceno sepa.
KAROLO IVa. ELIZABETO. PETRO. ERNESTO.
KAROLO IVa.- Kio estas - kio okazas ĉi tie? - Ha, nia kara frato kaj gasto en intima amuzo kun mia paĝio! - La vizitoj ĉe mi daŭros hodiaŭ verŝajne dum la tuta nokto. (Rimarkas la glavojn sur la planko.) Kaj armiloj... do konflikto? Ha, kion ĝi signifas?
ELIZABETO. - Lia Reĝa Moŝto penetris perforte malgraŭ mia kontraŭstaro en tiun ĉi ĉambron.
KAROLO IVa. - Kaj vi fervore plenumis vian oficon. (Al Petro.) Per kio mi povas al vi servi en tiel malfrua horo, sinjoro frato?
PETRO, cedas embarasite. - Via Imperiestra Moŝto. . .
ERNESTO, paŝas antaŭen. - Ĝi okazis miakulpe, Via Majesto. Mi forgesis sciigi vin post la vespermanĝo, ke reĝo Petro deziras vidi vian domkapelon ĉe ilumino; mi rakontis al li, ke la brilo de gemoj fortigita per lumo de mil kandeloj faras ravan impreson. La paĝio nenion sciis pri la alveno de Lia Reĝa Moŝto, mi rememoris tion ĵus antaŭ momento kaj rapidis, por eviti malkompreniĝon; bedaŭre mi vidas, ke mi venis malfrue.
KAROLO IVa. - Tamen ĝastatempe, por klarigi la aferon, Ernesto! (Al Petro.) Plezure mi lasas, kara sinjoro frato, ne nur mian modestan domkapelon, sed ankaŭ la kapelojn de Sta Kruco kaj Sta Katarino al via dispono; espereble la kara Ernesto ordonis bruligi ĉiujn kandelojn laŭlonge de la muroj! (Montras en direkto al la kapelo.) La ĉefepiskopo certe afable akompanos vin, kiel li faris dumtage kaj kondukos vin poste tra la alia ŝtuparejo sur la korton. Kaj nun permesu, sinjoroj, ke mi deziru al vi  bonan nokton“!
PETRO. - Nun mi preskaŭ bedaŭras mian naivan deziron; bonvolu pardoni, ke mi ĝenis vin tiel malfrue. La respektinda Ernesto vere estas kulpa. . .
KAROLO IVa. - Male, li atentigis vin prave pri la nokta aspekto de la kapeloj. La brilo de bohemaj gemoj estas ĉe lumo de kandeloj vere rava (montras al la kurtenpordo) kaj vidinda. (Kun akcento.) Bonan nokton, sinjoroj!
ERNESTO. - Adiaŭ, Via Majesto!
PETRO, al si mem. - Mi ne sukcesis. - Mil diabloj! (Foriras akompanate de Ernesto en la kapelon. Elizabeto sin kaŝas post la kurtenpordo.)

Sceno oka.

KAROLO IVa, sola. (Li trairas la ĉambron, poste haltas por momento.) Ĝi ne estas nura hazardo! Reĝo Petro estis embarasita - la paĝio ruĝiĝis kaj tremis - sole Ernesto trankvile ekregis laŭ sia kutimo la ekscitecon de ĉiuj! Pro Dio kaj sankta Venceslao! La afero pri la vespera ilumino de l' kapelo estis nura preteksto - ĝustatempa preteksto - nenio alia! Reĝo Petro havis alian intencon. (Iras tien kaj reen kaj haltas.) Sed kian? Kial li venis tuj post mia interparolo kun Stefano? Eble li serĉis lin - mi ne scias, ĉu ili estas tiel bonaj amikoj, ke la reĝo de Cipro devus tuj ekscii la rezulton de politika misio de la Bavara duko. (Post kelka meditado.) Mi demandos Erneston, li estas sincera, li estas mia malnova amiko. (Haltas subite.) Sed kiam mi demandos lin? Hodiaŭ li ne venos plu; - mi atendos ĝis la mateno, mi devas atendi. (Enpensiĝas.) Kaj la paĝio? -- Jes, nun mi demandos ia paĝion? (Iras al la kurtenpordo kondukanta al la antaŭĉambro kaj subite haltas.) Tiu knabo strange tremis, ŝajnas al mi, ke li en la ekscito ŝanĝis sian voĉon - la voĉo estis al mi tre konata - lia staturo, la trajtoj de lia vizaĝo. . . Mia Dio, en mia kapo tagiĝas. . . (Rimarkas sur la planko la rompitan glavon, levas kaj rigardas ĝin.) Venas al mi lumo! - La knabo rompas ja pezajn glavojn el Damaska ŝtalo kvazaŭ karotojn - kiu kapablas tion en la tuta regno? Sole la imperiestrino; disŝiri metalan kirason de supre ĝis malsupre kiel pecon da tolo, rompi hufoferon, estas por ŝi facilaĵo. - Jen ja ŝi! (Iras la kurtenpordo kaj denove haltas.) Sed kion povus intenci la imperiestrino? - Ĉu mi eble tamen eraras? - Mi agas ĉiam kun prudento, sed nun mi vane penas silentigi la internan voĉon, kiu al mi diras, ke tiu paĝio estas la imperiestrino! Ĉu tion diras la voĉo eble tial, ĉar mi ŝin sopiras, ĉar kara kaj dolĉa estus por mi ŝia ĉeesto? Ĉu mi do eraras? (Decide.) Sed la paĝion mi demandos, tamen mi ekscios la veron, kaj se li estas ŝi, kaj se ŝi ludos sian rolon bonege kiel ĝis nun, mi ludos kun ŝi ankaŭ. Ni vidos! (Forŝovas la kurtenon.) Venu ĉi tien, knabo!

Sceno naŭa.
KAROLO IVa. ELIZABETO.
ELIZABETO, eniras timeme.
KAROLO IVa. - Alpaŝu pli proksimen, knabo!
ELIZABETO, faras kelke da paŝoj antaŭen. 
KAROLO IVa. -. Ankoraŭ pli proksimen. Ĉu vi gardestaras la unuan fojon?
ELIZABETO, kun timo. - Jes, Via Imperiestra Moŝto! (Ekrigardas lin.)
KAROLO IVa, flanken. - Jes, estas ŝi, estas ŝi! (Laŭte) Brave vi kondutis - sed vi estas komencanto, kaj ne estos por vi superfluaj kelkaj instrukcioj. Eksidu. (Transiras dekstren, poste li sidiĝas.)
ELIZABETO, flanken. - Dankon al Dio, li ne rekonis min! (Laŭte.) Mi ne povas ja sidi, dum mia regnestro staras.
KAROLO IVa. - Nur sidiĝu, mi eksidos ankaŭ, prenu pokalon kaj enverŝu al mi kaj al vi. La nokto estas longa, kaj mi ne sentas dormemon. (Dume Elizabeto enverŝas.) Gardestari en imperiestra antaŭĉambro ne signifas ankoraŭ ĉion, knabo.
ELIZABETO, restas staranta kaj enverŝas vinon.- Mi scias, ne ekdormi dume estas pli granda arto.
KAROLO IVa. - Certe, vi estas prava. Sed ekzistas io, kio estas la plej granda arto: amuzi sian sinjoron dum noktoj sendormaj - kaj tiajn havas la regnestroj plej ofte.
ELIZABETO. - Sed mi opinias, Via Majesto, ke ĝi okazas nur iliakulpe.
KAROLO IVa. - Vi parolas iom maldiskrete, knabo, tamen de vi mi tion akceptas, trinku do! (Trinkas.)
ELIZABETO. - Dankon, Via Majesto, mi ne trinkas vinon.
KAROLO IVa. - Ha, kion mi aŭdas? Tio ne akordiĝas kun via braveco. (Rigardas ŝin fikse.) Vi rompas glavojn kvazaŭ lignerojn, kaj vinon ne trinkus? Kaj - se via reĝo speciale deziras tion?
ELIZABETO, prenas la pokalon. - Li do vivu! 
KAROLO IVa. - Kiu mia knabo?
ELIZABETO, embarasite. - Kiu?- Kiel oni diras, tiu, kiun ni amas!
KAROLO IVa.- Tutkore mi aliĝas al via tosto! (Ili ambaŭ trinkas.) Kion vi opinias pri la vino?
ELIZABETO. - Mi ne povas ja, Via Imperiestra Moŝto, rekte al vi mallaŭdi ion, kio estas via produkto kaj via fieraĵo.
KAROLO IVa. - Vi do ne trovas ĝin bongusta, vi estas sincera!
ELIZABETO. - Maldolĉa ĝi estas,Via Majesto, maldolĉa, kiel la ĉesinjora servado. (Al si mem.) Nenion li scias, nur brave kaj kuraĝe.
KAROLO IVa.- Kial vi do klopodis ĝin atingi?
(Al si mem.) Ŝi tenas sin bone, sed mi ŝin kaptos! (Laŭte.) Vi, filo de riĉa urbano, mem sendependa, kial vi avidis deĵoradon ĉe la kortego?
ELIZABETO. - Min interesis ekkoni ĝin. La patro diradas, ke estas necese koni ĉion.
KAROLO IVa.- Kaj elekti tion, kio estas plej bona, diras la apostolo. Sed mi rimarkas, ke la kortega servado ne estas laŭ via opinio la plej bona. Baldaŭ vi reiros hejmen - ĉu ne vere? - al la ulno kaj pesilo de via patro; kredu, ke vi agos ĝuste.
ELIZABETO. - Jes, mi reiros, (malgaje) precipe se mi vidos, ke mi ne taŭgas por tiel grava ofico, kia estas gardi la personon de la regnestro kaj esti lia kunulo.
KAROLO IVa.- Kion vi, naivulo, parolas? Kial vi opinias, ke vi ne sufiĉus por la deĵoro ĉe mi? Male, mi ŝatas vin, via staturo, via braveco plaĉas al mi - unuvorte, vi estas aminda knabin' - (Elizabeto ekskuiĝas) aminda knabo!
ELIZABETO.- Kiel afabla vi estas, Via Imperiestra Moŝto! (Al si mem.) Dankon al la ĉielo, kredeble li jam ne rekonos min!
KAROLO IVa. - Kiel mi diris, vi estas brava, aminda knabo. Sed aŭskultu, ion mi tamen riproĉos al vi.
ELIZABETO. - Mi estas scivola, Via Majesto, kaj bonvolu kredi, ke mi bone memoros vian instruon.
KAROLO IVa. - Scivola vi estas? Nu, bone, vi malgranda scivolulo. Multon mi devas al vi riproĉi, mi eĉ timas, ke la tuta nokto ne sufiĉos, por ke vi eksciu ĉion, kio al mi ne plaĉas ĉe vi.
ELIZABETO, al si mem.- La tuta nokto! Nun ĝi fariĝas danĝera. - La tutan nokton, mia Dio! (Laŭte.) Mi jam aŭskultas, Via Majesto!
KAROLO IVa. - Unue mi riproĉas al vi, ke vi trinkas tiel malmulte da vino. Knaboj en via aĝo kutimas tion fari pli bone. Sed mi estas sincera kaj diros al vi mian sekretan penson. Vi ankaŭ trinkas sufiĉe multe - sed nur se neniu vin vidas, vi volas al mi ŝajni modele perfekta, vi volas aspekti kiel hontema knabineto.
ELIZABETO, forgesas la situacion.- Ne kiel knabineto ĝuste tion mi ne volas, Via Moŝto Imperiestra!
KAROLO IVa.- Krom la maldiskreteco vi do estas ankaŭ iom hipokrita - jen perfekta paĝio!
ELIZABETO.- Kiel malprave min juĝas la granda kaj ĉiam justa reĝo!
KAROLO IVa.- Mi pruvas ja nur la verecon de viaj vortoj: mi estas justa kaj donas al vi ĉiam okazon por memdefendo - trinku do kaj pruvu la malon! Kredu min, ĝi estas bona kaj kvalite egalas la Burgundan. Do, je ties sano, kiun ni amas! (Trinkas.)
ELIZABETO, al si mem.- Nenia helpo, mi devas trinki sed kiel ĝi finiĝos! (Laŭte.) Sed mi ne amas kaj sekve ne povas trinki!
KAROLO IVa.- Jen kiel prava mi estas, imputante al vi hipokritecon; antaŭ momento vi trinkis je sano ties, kiun ni amas, kaj nun subite vi amas neniun; fine vi mistifikos min, ke vi atentis en via ĝisnuna vivo eĉ ne unu virinon! Via vizaĝo nature ne konfirmas tion. Ĉu vi do neniun amas? Sciu, ke oni devas ami, almenaŭ sian proksimulon ĝenerale, kaj se oni estas tiel ĝentila paĝio, kia vi ŝajnas esti, sian sinjoron speciale. Min vi do ankaŭ ne amas?
ELIZABETO refoje forgesas sian rolon.- Ho, mi amas, amas pli ol ĉion!
KAROLO IV, al si mem.- Jen la koro ekparolis! (Laŭte.) Ĉarme vi diris tion, kvazaŭ vi estus knabino.
ELIZABETO, flanken. - Ho, ĉielo!
KAROLO IVa. - Oni vidas, ke vi estas sperta pri la ludoj kaj lertaĵoj de dofĉa amo! Rigardu, jen zono; certe vi posedas ankaŭ belguston kaj diros al mi, kiel ĝi al vi plaĉas. (Prenas desur la tablo la zonon.) Sed pli frue diru al mi afable ankoraŭfoje, kiel vi amas min.
ELIZABETO, elturniĝe. - Kiel mian sinjoron, fervore kaj sindone. 
KAROLO IVa. - Vi denove hipokritas. Tio ne sonis kiel la unuan fojon. Mi vetus, ke kiam vi unuafoje eldiris la vorton  amas“, vi pensis pri iu alia ol pri mi, maljuna kaj malgaja solulo. Sed ni lasu tion, rigardu tiun ĉi zonon (montras ĝin al ŝi) kaj diru al mi sincere, kiel ĝi plaĉas al vi; junuloj komprenas tiajn aferojn pli bone.
ELIZABETO, rigardas la zonon. - Bela ĝi estas, ĉarmega! Kiaj gravuraĵoj kaj gemoj - kaj jen surskriboj kaj ankaŭ versoj!
KAROLO IVa. - observas ŝin plezure.
ELIZABETO, legas. -  En la mond' la unusola“.
Kaj ĉi tie:  La plej belan servas mi: nenia miro, 
		ke senĉese forta regas min sopiro; 
		Ho, karulo mia, plendu ne tro multe, 
		Ĉar vi ne sopiras min ja senrezulte!“
Kiel kortuŝaj versoj!
KAROLO IVa. - Ĉu al vi plaĉas la zono? - Nu, prenu ĝin, donacu ĝin al via amatino, certe vi iun havas, kredeble ĝi taŭgos al vi. . .
ELIZABETO, embarasite. - Dankon, Via Majesto mi ne havas amatinon, kaj mi senigus iun alian je tiel grandvalora donaco, kiu origine certe ne estis preparita por mi.
KAROLO IVa. - Vana elturniĝo, knabo! Mi rimarkas, ke krom ĉio vi estas ankaŭ fiera! Bone, mi kredas, ke vi ne havas amatinon. Malgraŭ tio prenu la zonon kiel memoraĵon pri la hodiaŭa unua deĵoro. Vi mem povas ĝin ankaŭ oportune porti. Venu, ni provos ĝin, ĝi ŝajnas tute bone konveni por vi, kvazaŭ intence por vi farita.
ELIZABETO, cedas de li. -- Ho, apenaŭ, Via Majesto.
KAROLO IVa. - Vi dubas - ĝuste tial ni devas ĝin provi! Vi forkuras de mi, ĉu vi min timas? Aŭ ĉu mi uzu glavon kontraŭ vi, kiel reĝo Petro? Ĉu vi volas mian glavon rompi? Tion mi ne konsilus al vi, ĝi estas multvalora ekzemplero? (Leviĝas.) Sed la zonon ni provos!
ELIZABETO, al si mem. - Mia Dio, nun ĝi venos, mi estas perdita!
KAROLO IVa, al si mem. - Nun ŝi ne savos sin! (Prenas ŝin je la mano. Laŭte.) Kiel delikatan maneton vi havas, kaj kiel malgrandan! Oni vidas, ke vi ne streĉis tro ofte la pafarkon, nek ĵetadis lancojn. (Ĉirkaŭprenas ŝian talion kaj provas la zonon) Ĉu mi ne diris: Kvazaŭ speciale farita por vi! Kaj kiel ĉarme ĝi sidas al vi: tamen ankoraŭ pli bele ĝi aspektus, se el sub ĝi pendus malsupren lazura jupo, tiam ĝi havus multe pli grandan signifon! Sed kion mi vidas? Vi tremas - vi paliĝas kaj falas?
ELIZABETO, svenante falas sur liajn brakojn. - Ho, Dio, - mia Dio!
KAROLO IVa. - Kio okazas, knabo, vi svenas! Vi ŝajnas havi tro malvastan jakon! (Sidigas ŝin sur brakseĝo.) Vi spiras ja febre. (Al si mem.) La celo estas atingita!
ELIZABETO. - Dankon, ho, dankon, Via Majesto ĝi jam pasis, mi fartas jam pli bone. (Flanken.) Nun li certe scias jam ĉion.
KAROLO IVa. - Brava heroo vi estas, du pokaloj da vino faligis vin! Sed ankoraŭ ion, knabo! Vi gardestaris, ĝuste vi plenumis vian devon, sed al reĝo paĝio ne elŝiras glavon el la mano, ne rompas ĝin kvazaŭ karoton kaj ne ĵetas ĝin al li antaŭ la piedojn. Tio ne estis bela, knabo; alifoje vi tion espereble ne faros plu.
ELIZABETO, kontentigite, al si mem. - Verŝajne li tamen ankoraŭ ne rekonis min! (Laŭte.) Kaj kion alian mi povis fari, kiam reĝo Petro tiom sin trudis al mi jam post la kurteno?
KAROLO IVa, ekscitite. - Ĉu li kuraĝis? 
ELIZABETO. - Jes, mian manon li premis kaj tiris min al si, parolis tiel strange kaj volis min eĉ kisi, (forgesas la situacion) - tion ja vi certe ankaŭ ne tolerus!
KAROLO IVa, ankaŭ  forgesas la situacion. - Vi estas prava, tion ne! (Rekonsciiĝas.) Sed, finfine, ĉu ĝi estus io malbona? Al juna, floranta knabo, kia estas vi, oni volonte frapetas la ŝultron kaj eĉ pinĉas la vangon.
ELIZABETO. - Sed oni ne kisas lin. . . 
KAROLO IVa, ridetante. - Ĉu neniam?
ELIZABETO. - Neniam, Via Imperiestra Moŝto! 
KAROLO IVa. - Tamen, konfesu, ekzistas esceptoj, kiujn povas al si permesi persono kronita.
ELIZABETO. - Eĉ ne tia!
KAROLO IVa. - Esceptoj, kiujn povas al mi permesi mi! (Kisas ŝin.) Mi povas, ĉu ne, Elinjo? 
ELIZABETO, kaŝas la kapon sur lia brusto. - Sinjoro mia!
KAROLO IVa. - Diru  mia Karolo“! tio sonas pli bele de vi.
ELIZABETO. - Mia Karolo! Mia amata Karolo! 
KAROLO IVa, kisas ŝin denove. - Jen la muroj de Karlův Týn la unuan kaj lastan fojon vidis la miraklon de kiso!
ELIZABETO. - Kaj vi ne koleras? Vi pardonas? 
KAROLO IVa. - Mi volus nur scii, kial vi tion faris - sed mi ne vidas motivon por koleri, nek por pardoni. Vi ludis bonege, karulino - ĉarme vi aspektas en la paĝia kostumo. . Ernesto ridos, kiam li ekscios tion, sed li sola povas tion ekscii, neniu alia.
ELIZABETO. - Li scias jam ĉion, li mem tion konsilis kaj ĉion aranĝis.
(Ĉimomente eniras Ernesto.)
Sceno deka.
KAROLO IVa, ELIZABETO, ERNESTO. 
ERNESTO. - Mi esperas, ke Via Majesto pardonos la ŝercon, kiu estis samtempe kuracilo.
KAROLO IVa. - Kuracilo? - Kion vi diras? 
ELIZABETO. - Ho, sinjoro, pardonu! pardonu! Ernesto. - La imperiestrino, maltrankvila pro via longa restado ekster Praha -
KAROLO IVa, interrompas lian parolon. - Estis eble ĵaluza. - Ho, dolĉa sento! Ŝi do ĵaluzis!
ELIZABETO.- Sed ĉiam fidis...
KAROLO IVa, kun milda riproĉo. - Do ne sole scivoleco kondukis vin en tiu ĉi alivestiĝo al Karlův Týn? Mi volis vin surprizi, kiam la kastelo estos finkonstruita kaj kiam ankaŭ via portreto en la kapelo de
Sta Katarino...-
ELIZABETO. - Mi scias ĉion, kaj en mia animo mi jam dankis vin!
KAROLO IVa, milde ridetante. - Kaj tamen vi ĵaluzis!
ELIZABETO . - Jes, nomu ĝin tiel, se vi deziras. Sed diru vi mem, ĉu mi povis agi alie? Senĉese vi vojaĝis, aŭ al Nürnberg aŭ aliloken, kaj apenaŭ vi restis tri tagojn en Praha, ree vi jam forrapidis ĉi tien al Karlův Týn, kien neniu rajtas enpaŝi.
KAROLO IVa. - Kiel oni ĵus nun vidas. Sed vi estas prava, Elinjo; Dio, scias, kiel mi hodiaŭ eksopiris al via suna vizaĝo kaj la bona koro via!
ELIZABETO. - Mi aŭdis ĉion kaj benis vin miloble!
KAROLO IVa.- Vi do ankaŭ subaŭskultis? Denove unu bela eco de bona paĝio; tamen, kredu, via ĵaluzo iom maltrankviligas min.
ERNESTO. - Ĉion kaŭzis mi, Via Majesto! Mi rimarkis la malĝojon de la imperiestrino kaj la danĝeran semon, mi ne diru de malkonfido, sed de ĝermanta ĉagreno, kaj mia principo estas, eviti malbonon tuj en la komenco kaj elŝiri ĝin kune kun la radikoj. Necesa estis frapanta pruvo, ke la imperiestrino eĉ en plej eta detalo de sia penso eraras - kaj tio sukcesis!
KAROLO IVa, donas al li mamon. - Mi dankas vin, kara Ernesto, vi redonis al mi la tutan feliĉon de mia vivo! (Post momento, al Elizabeto.) Sed vi, dolĉa ĵaluzulino, ne povas resti ĉi tie!
ELIZABETO. - Kaj kial ne?
KAROLO IVa.- Ĉu leĝodonanto povas agi kontraŭ la leĝoj? - Nur unufoje mi estis devigata tion fari, kaj kiel min nun turmentas nia  Ernesto! Kiel akre li riproĉas min pro la okazonta kronado de Venceslao! Kaj tial la leĝon respektu plej multe la leĝodoninto mem! Ni forveturos.
ELIZABETO. - Ankoraŭ nun? En la profunda nokto?
KAROLO IVa. - Jes, ankoraŭ nun! Ni veturos al via kastelo, al Karlík. Ernesto, estu tiel afabla kaj ordonu al la kastelestro prepari por ni ĉevalojn. Sed ĉar kompreneble estas por mi tre grava, ke la arto de nia paĝio restu ekskluziva sekreto de ni tri, ni forveturos el Karlův Týn kaŝe - ni forkuros, aŭ, se vi volas, Elinjo, mi forrabos vin!
ELIZABETO. - Bonega ideo! - Mi estos forrabita! Aventuro sekvas aventuron! Ni do iru!
ERNESTO. - Pešek Hlavně povas vin akompani. 
KAROLO IVa. - Li estas ja malsana.
EERNESTO, ridetante. - Espereble li ankaŭ jam resaniĝis. (Foriras.)

Sceno dekunua.
KAROLO IVa. ELIZABETO.
ELIZABETO, ĵetas sin, kiam Ernesto foriris, en la ĉirkaŭprenon de l' imperiestro. - Vi do ne koleras? Ho, dankon al vi, dankon!
KAROLO IVa. - Ĝi ne estus prudenta, mia Elinjo, same kiel ne estis prudente, ke mi pro ŝtataj aferoj vin tiel longe malatentis. Sed la naturo mem ĉiam ĝustatempe rememorigas nin. La sento, kiun Dio metis en nian koron, estas ĉiopova. Vi mem aŭdis, kiel mi sopiris vin. . . . Sed nun mi apartenas al vi kaj via mi jam restos! Estu benata por eterne, mia karulino!
ELIZABETO. - Mi estas sufiĉe punita per la timo, kiun mi travivis. Ho, la malkonfido estas la pleja malbono en la mondo. La nuran supozon, ke ia ombro povus vin tuŝi, mi ne pardonos al mi mem ĝis mia morto.
KAROLO IVa. - Mi forkisos el via animo eĉ la plej etan ombron de la bedaŭro kaj- malĝojo! (Kondukas ŝin al niĉo en la fundo de l' ĉambro) Rigardu, kia nokto, kvazaŭ efektive nur destinita por amo kaj feliĉo! La valo vualita per blanka, travidebla vaporo, ĉiu deklivaĵo kovrita per gemoj de roso tremas en solena silento, kaj el la ĉielo tra ĉeno de oraj steloj mallevas sin maro da paco en maron da odoro. Aŭdu, nun kantas najtingalo! - El via koro certe ĝi elflugis, sed ĉu ne vere, ke ĝi ne sopiras al sia hejmo, al la steloj, ke ĝi estas pli kontenta ĉi tie ĉe mi?
ELIZABETO. - Male tie ĉi estas ĝia vera hejmo; permesu, ke en la frapado de mia koro kantu al vi amo mia dum la tuta, tuta vivo!
KAROLO IVa, kisas ŝin. - Ĝis la tombo, mia karulino! Sed nun antaŭen, al Karlík! (Ili volas foriri, subite eniras Ernesto tute konsternita.)

Sceno dekdua.
ERNESTO. La ANTAŬAJ.

ERNESTO, rapide eniras. - Via Imperiestra Moŝto! 
KAROLO IVa. - Nu, ĉio preparita?
ERNESTO. - Kontraŭe, ĉio estas malkaŝita! Ŝajnas al mi, ke reĝo Petro kaj duko Stefano scias jam ĉion, almenaŭ ili spionas sur la korto, tiel ke oni ne povas vian ordonon plenumi.
KAROLO IVa, ridas. - Jen bela afero! Karolo IVa kun sia edzino estas do sieĝata en Karlůr Týn!
(La kurteno falas.)

AKTO TRIA.
La sama scenejo kiel en la unua akto.

Sceno unua.
De maldekstre el la estrejo venas la KASTELESTRO de Karlův Týn kaj Pešek Hlavně.
LA KASTELESTRO. - Kiel?- Ĉirkaŭfrazoj! - Tute alie agis ni en nia juneco: rekte kaj rapide al la cel', kiel batas najlon la martel'!
PEŠEK. - Mi do parolos sen ĉirkaŭfrazoj, sinjoro kastelestro - laŭ via komparo. 
LA KASTELESTRO. - Nur atentu, sinjoro verŝisto, ke mi ĉe tio ne estu la najlo.
PEŠEK.- Nu, mi ne scias, kia sorto atendas vin, sinjoro kastelestro!
LA KASTELESTRO. - Mil diabloj, kial do vi incitas min? Dum la tuta tago mi kuradas kaj zorgas kaj vespere, apenaŭ mi deviŝas la ŝviton de mia frunto, ankoraŭ venas vi kaj deziras certe ion maleblan.
PEŠEK.- Vi ne aŭdis ankoraŭ mian peton kaj jam rifuzas ĝin, laŭ via kutimo.
LA KASTELESTRO. - Ĉar mi scias antaŭe, ke ĝi estas malsaĝaĵo - kion alian povus elpensi junulo, en kies kapo estas nur herbo sen guto da cerbo! Parolu jam, aŭ iru al diablo. - Tiom da vizitoj hodiaŭ, kaj eĉ ne iom da ripozo! Kial vi silentas?
PEŠEK. - Mi vidas, ke vi estas en acida humoro, sinjoro kastelestro, kaj sekve mi ne ĝenos vin. Bonan nokton! (Volas foriri.)
LA KASTELESTRO, indigne.-  Jen la rezulto! Nun vi volas silenti! Li kondukas min sur la supron de tegmento kaj poste lasas min tie stari kun malfermita buŝo! - Jen nova pruvo pri la braveco kaj bona eduko de la nuntempa junularo. Parolistoj kaj babilistoj, nenio alia. Tio ne ekzistis niatempe! - Mi opiniis vin pli sprita, sinjoro Pešek. Mi pensis, ke vi estas viro energia, decidema, kaj dume vi nur svingas sencele la langon laŭ ekzemplo de viaj samaĝuloj. Malfacile vi sukcesos reakiri mian konfidon.
PEŠEK. - Nu, se vi deziras, sinjoro kastelestro, bonvolu do aŭdi la puran veron: ni traktis!
LA KASTELESTRO. - Kiu? Jen denove! Necertaĵoj kaj elturniĝoj! Ni traktis! -- Kiu estas la  ni“? Kaj pri kio ni traktis? Kio ĝi estas? - Kiel mi jam diris, ĝi estos verŝajne eminenta malprudentaĵo kaj grandioza stultaĵo!
PEŠEK. - Nu, mi ne diris ja ĝis nun. . . 
LA KASTELESTRO. - Kaj mi vin eble malhelpas? Ne vere? Vi estus ja kapabla fari tian konkludon. Ĉu ni do ankaŭ miakulpe nun babilas tiel longe muelesencele, ĉu mi senkaŭze indignas kaj ekscitiĝas?
PEŠEK, flanken. - Kiel li nur indignos, kiam li ekscios la tutan aferon! (Laŭte.) Ni do traktis.
LA KASTELESTRO, kun kreskanta kolero. - Mil diabloj, mi iros for! Ĝi staras al mi jam en la gorĝo!
PEŠEK, al si mem. - Li furiozu kiel ajn, lia helpo estas necesa - mi nepre devas konfesi. (Laŭte.) Ni do traktis.
LA KASTELESTRO. - Vi min vere frenezigos! Tion mi aŭdas jam la trian fojon kaj ankoraŭ ne scias, kiu.
PEŠEK. - Alena kaj mi. - Aŭ, pli ĝuste, Alena sola.
LA KASTELESTRO. - Aŭ, ankoraŭ pli ĝuste, vi sola, kaj plej ĝuste, nek ŝi nek vi, kaj mi scias ree tiom, kiom antaŭe. Sed ion mi diros al vi, sinjoro verŝisto. Sinceran vorton. Mi komprenas, jam: nun venos en nova livero via malnova afero, kvankam mi diris al vi jam kelkafoje, ke min ĝi tute ne tuŝas, kaj kvankam vi scias bone, ke mi ne volas fliki truon en fremda tegmento. Mia frato, la patro de Alena, estas obstinulo, kaj se li deziras, ke lia bofilo portu spronojn de kavaliro, neniu povas lin riproĉi, kaj malpleje mi, lia frato, kiu pri la blazono de Wartenberg fieras same kiel li. Vi mem ja ne devas tion akcepti kiel ofendon. Kondutu kaj agu tiel, ke vi atingu nobelecon, kaj vi ricevos Alena'n: ne venas oro sen laboro. Alena, se ŝi estas bona filino - mi ne povas diri: prudenta, ĉar vi scias mem, ke tia ŝi ne estas - obeos, kaj vi konformigos vin al la cirkonstancoj; krom tio - vi ambaŭ certe ne bezonas ankoraŭ tro rapidi. Jen mia lasta vorto pri tiu ĉi afero, kaj lasu min jam fine trankvila. Bonan nokton! Vi povas atendi! (Volas foriri.)
PEŠEK. - Atendi - kruela vorto, sinjoro kastelestro! Maljunuloj nature jam kutimas atendi. . .
LA KASTELESTRO. - Kaj junuloj tion lernu. Adiaŭ! (Iras for.)
PEŠEK, al si mem. - Kaprica kaj obstina kiel ĉiam sed mi ne povas lin helpi. (Laŭte) Sinjoro kastelestro, ankoraŭ unu vorton: tio, kion vi aŭdis de mi, ne estis la temo, pri kiu mi volis kun vi paroli - Alia afero, afero tre grava, kondukis min al vi. . .
LA KASTELESTRO. - Tion mi supozis! - Tiaj estas ili ĉiuj! Li volas ion kaj post momento li volas ion alian. Ĝi estis la ĝusta kaj ĝi ne estis la ĝusta. Fine li mem ne scias, kion li volas, kaj devas palpi sian kapon, por ekscii kaj konvinkiĝi, ĉu ĝi ankoraŭ sidas sur lia kolo, aŭ ĉu ĝi forflugis. Mia Dio, oni povas jam perdi la saĝon! - Kion vi do volas - sed rapide!
PEŠEK. - Io okazis.
LA KASTELESTRO. - Sankta ĉielo! Nun li komencos denove. Ree li turmentas min kaj ne diras tion. Kaj kie ĝi okazis?
PEŠEK. - Tie ĉi en la kastelo.
LA KASTELESTRO. - Kaj ĝi havos malfeliĉajn sekvojn, tion mi jam konas, ĉion mi scias jam antaŭe - ĉiam nur malbonaj sciigoj, nur intrigoj, nur malsaĝaĵoj. Ĉiam iu malobeas la ordonojn de l' imperiestro, kaj mi devas tion reordigi. - Mi, nur mi, ĉiam nur mi devas manĝi la kaĉon, kiun aliaj kuiris. Agrabla ofico, agrabla mastrumado! - Sed parolu, je diablo, kio okazis?
PEŠEK. - En la kastelo estas virino.
LA KASTELESTRO. - Sankta Palmacio! Jen bela afero! Kaj kie ŝi estas? Kial vi toleras ŝin tie ĉi? Kial vi ne kondukas ŝin for? Mi elpelos ŝin el la kastelo. - Kiu estas la virino?
PEŠEK. - Alena!
LA KASTELESTRO. - Justa ĉielo! Kiu tion aranĝis?
PEŠEK. - Ŝi mem.
LA KASTELESTRO. - Kia teruraĵo! Kion diros la imperiestro, kiam li tion ekscios! - Kion mi faros nun?
PEŠEK. - Jes, kion ni faros. . ?
LA KASTELESTRO, furioze. - Jes, estas facile diri: kion ni faros - sed kial oni ne diris ĝin al mi tuj? Por kio mi estas kastelestro? - He! - Aŭ ĉu ĝi estas tiu traktado, pri kiu vi antaŭ momento fanfaronis? La knabino estas sen prudento, kial do ne havas ĝin vi? Kion diros la imperiestro?
PEŠEK. - Bonvolu nur ne pensi, sinjoro kastelestro, ke mi ŝin invitis - ĉion de la komenco ĝis la fino aranĝis Alena - mi eĉ ne volis vin pri tio sciigi, sed ŝajnas al mi, ke la reĝo de Cipro suspekteme ŝin ĉirkaŭiras, ke li certe ion supozas.
LA KASTELESTRO. - Granda malfeliĉo! - Alena ĉiam estis iom freneza, sed ke ŝi riskos fari tian malsaĝaĵon - tion mi tamen ne kredis. - Kaj kie ŝi estas? Mi volas ŝin vidi!
PEŠEK. - En la ĉefa gardistejo ŝi ludas kubojn kun la deĵorantaj paĝioj, kaj se vi vidus, kiel lerte kaj senafekte ŝi kondutas, kiel ĉarme aspektigas ŝin la kostumo, kia facileco sin montras en ŝiaj movoj!
LA KASTELESTRO. - Frenezulo vi estas, same kiel ŝi! - Al li ĝi ankoraŭ plaĉas, li estas ravita! Lerte kaj senafekte! -- Kaj se mi ĝuste aŭdis ion pri bela kostumo, ŝi do estas alivestita?
PEŠEK. - Jes, ŝi portas paĝian veston de via koloro.
LA KASTELESTRO. - Tion mi ne toleros, jen oni tro fidas al mia indulgemo, tion mi punos, sinjoro verŝisto!
PEŠEK. - Tion vi ne punos, sinjoro kastelestro!
LA KASTELESTRO. - Jes, mi punos tion!
PEŠEK. - Kaj tamen vi ne punos, ĉar ĝi koncernas la sorton de via zorginfano, de via karulino, de via Alena!
LA KASTELESTRO. - Ĉe vi ĉio tuj koncernas ies sorton! Ĉiu kulo tuj formanĝas vian feliĉon! Sed ĉe mi ĝi koncernas la favoron de l' imperiestro, kaj tio ankaŭ estas valora.
PEŠEK. - Alena venis ĉi tien, por foriri kiel mia edzino!
LA KASTELESTRO. - Alena venis ĉi tien, por meti vin kaj min per siaj frenezaĵoj en malfavoron ĉe la imperiestro!
PEŠEK. - Alena venis ĉi tien, por gajni la veton de sia patro, kiun li faris kun sinjoro Ctibor de Fuchsberg!
LA KASTELESTRO. - La muljuna frenezulo - oni vidas, ke Alena plene egalas sian patron. Sed kion fari, kion fari, kian vojon trovi el tiu ĉi labirinto?
PEŠEK. - Silenti, sinjoro kastelestro - por ke la tuta afero malvolviĝu per si mem, same kiel ĝi mem sin ekvolvis.
LA KASTELESTRO. - Kaj kial do vi maltrankviligas min per ĝi? Kio min ne tuŝas, kuŝu kiel kuŝas. Min vi volis uzi en okazo de malsukceso kiel ŝirmilon, sub kiu vi ambaŭ vin kaŝus, ĉu ne vere? Ho, mi konas miajn homojn. La onklo devas ĉiam elpreni kaŝtanojn el fajro. Sed ne, ĉi foje vi eraris, ĉi foje mi vin ne indulgos. Unuvorte: mi scias nenion, okazu kio ajn; kaj nun bonan nokton, verdire jam preskaŭ bonan matenon. Renversita estas nun la vivo en Karlův Týn. Tio ne finiĝos bone. Sed vi ŝuldas al mi ankoraŭ respondon! Kial vi ĝenis kaj turmentis min per io, kio min ne tuŝas?
PEŠEK. - Ankaŭ tio ne estis senkaŭza, sinjoro kastelestro. Se la plano de Alena sukcesos, ni bezonos ankoraŭ fidindan atestanton, kiu konfirmus dire kaj skribe la veron, la efektivan veron, ke Alena pasigis nokton en Karlův Týn. Ŝin aŭ min sinjoro de Fuchsberg apenaŭ kredus, li kontraŭdirus, ke ni ambaŭ intencas trompi lin; de la imperiestro ni ne povas ja ateston postuli, sed nia kara onklo certe atestos. . .
LA KASTELESTRO. - La diablo prenu vin, la onklojn kaj ĉiujn viajn vetojn! - Mi ne dormos pro eksciteeo. . .
PEŠEK. - Sed vi pruvos en okazo de bezono, kion mi petis de vi - nia feliĉo ja dependas de tio! Tial mi sciigas vin ĝustatempe pri ĉio kaj nun mi havas la honoron rekomendi min al vi kaj via favoro. Bonan nokton. Bonan nokton, sinjoro kastelestro! (Foriras.)

Sceno dua
La KASTELESTRO.
LA KASTELESTRO. - Frivolulo! Frivolulo, sed bonkora. - Jen vere bela afero - sed kion fari! Plej bone estas silenti, scii pri nenio, ŝajnigi sin surprizita. Mi ne povas ja mem kaŭzi malfeliĉon al tiuj infanoj! - Alena, mia Alena! - estas tamen domaĝe, ke ili scias, kiel mi amas ilin, nun ili tro fidas al mia amo. Estos plej bone, se mi iros dormi - nur ĉu mi ekdormos tiel ekscitita! (Iras for, subite de la kontraŭa flanko venas duko Stefano.)

Sceno tria.
La ANTAŬA. Duko STEFANO.

STEFANO. - Sinjoro kastelestro, sinjoro kastelestro! (Flanken.) Al tiu mi metos vermon en la kapon.
LA KASTELESTRO, al si mem. - Kio denove? Neniam trankvilo! (Iras renkonte al la duko, laŭte.) Kion vi ordonas, Via Duka Moŝto?
STEFANO. - Nur amikan averton mi volis al vi doni, sinjoro kastelestro.
LA KASTELESTRO. -. Al mi? (Al si mem.) Ĝi estos ree bela afero! (Laŭfe.) Mi atendas senpacience, sinjoro duko, ĝi estas certe afero tre grava.
STEFANO. - Ke mi vin ĝenas tiel malfrue, vi volas diri: certe, tre grava, kaj ĝi koncernas precipe vin kiel kastelestron.

LA KASTELESTRO. - Min? Kiel kastelestron? (Flanken.) Li scias jam ĉion! Sed mi scias nenion. (Laŭte.) Mi estas treege scivola. . .
STEFANO. - Se mi ne eraras, ekzistas malpermeso, laŭ kiu neniu virinseksa persono rajtas dumnokti en Karlův Týn?
LA KASTELESTRO, flanken. - Nenia helpo, jam li tion scias. (Laŭte.) Jes, ekzistas tre severa malpermeso, tre severa.
STEFANO. - Pri kies obeado respondas al Lia Majesto precipe la kastelestro.
LA KASTELESTRO. - Jes, respondas - sed ĉu eble estas malobeita la ordono de Lia Imperiestra Moŝto?
STEFANO. - Mi bedaŭras, ke mi, fremdulo kaj gasto, devas tion sciigi al la sinjoro kastelestro. La ordono estas malobeita, eĉ tiamaniere, ke tio konkludigas nur unu supozon. . .
LA KASTELESTRO. - Via parolo plenigas min per teruro, sinjoro duko. . .
STEFANO. - Jes, sole unu supozon: ke pri la ĉeesto de tiu knabino scias aŭ la sinjoro kastelestro. . .
LA KASTELESTRO. - Ne, tiu scias nenion. 
STEFANO. - Sekve scias pri ĝi la imperiestro mem! 
LA KASTELESTRO. - La imperiestro mem - eble mi ne scias! Sed ĉu mi povas nin intermeti, sinjoro duko? Se via aserto estas prava - tiam nature ni povus. . Bonvolu do diri, kion vi scias?
STEFANO. - Lia Moŝto la reĝo de Cipro renkontis apud la pordo de l' imperiestra dormejo paĝion, kaj la paĝio estis. . .
LA KASTELESTRO. - Sinjoro Pešek Hlavně, la vinverŝisto de l' imperiestro.
STEFANO. - La paĝio estis knabino - en vesto de via koloro, sinjoro kastelestro.
LA KASTELESTRO, al si mem. - Ĉu do Alena kuraĝus iri eĉ en la imperiestran antaŭĉambron? (Laŭte.) Ĝi estas eraro, sinjoro duko! Ĝi ne estas ebla!
STEFANO. - La reĝo de Cipro ne kutimas erari, sinjoro kastelestro.
LA KASTELESTRO. - Min konsternas la sciigo, sinjoro duko! Sed kio estas farebla?
STEFANO, malice. - Tio estas ja evidenta. Se vi scias tion, aŭ se vi supozas, ke la imperiestro scias tion, tiam nature oni devas nur silenti kaj adori la plej superan volon de la plej potenca imperiestro; se vi opinias, ke la imperiestro ne scias tion, tiam estas almenaŭ por vi tre grave, defendi vin kaj vian oficon - pardonigi vin ĉe la imperiestro antaŭ la tuta kortego, pruvi, ke vi estas senkulpa, ke vi ne scias, kiel povis virino kaŝe veni ĉi tien. . .
LA KASTELESTRO. - Kaj vi opinias, sinjoro duko, ke la imperiestro ne scias tion. 
STEFANO, ironie. - Lia Majesto staras ja tro alte super tiaj vantaĵoj.
LA KASTELESTRO. - Sekve mi devas nature min pardonigi, mi devas pruvi mian senkulpecon.
STEFANO. - Jes, tuj - iu pli frue, des pli bone. 
LA KASTELESTRO. - Tuj matene.
STEFANO. - Kial matene? Ankoraŭ nun en la nokto. Vi ne povas ja toleri, ke viascie knabino restu dum tuta nokto en la antaŭĉambro de l' dormejo de Lia Majesto. Pripensu do vian oficon, la respondecon pri la persono kaj honoro de l' imperiestro - la kalumniadon. . .
LA KASTELESTRO. - Certe, certe. - Ankoraŭ hodiaŭ, tuj nun. - Sed ĉu mi antaŭe ne esploru, kiu fakte gardestaras?
STEFANO. - Jes, estos plej bone. Konvinku vin mem, kaj se vi trovos mian aserton vera, alarmu la tutan kastelon kaj senkulpigu vin ĉe l' imperiestro.
LA KASTELESTRO. - Dankon, Via Duka Moŝto - mi iras en la imperiestran antaŭĉambron. Mia Dio, kiel ĝi finiĝos! (Foriras.)

Sceno kvara.

STEFANO, sola. - Tiun mi jam frenezigis! Se ĝi estas efektive knabino, kaj se la kastelestro embarasos la imperiestron antaŭ la tuta kortego, mi estos venĝita. Kvankam ĝi estos nur pigmea venĝo kontraŭ tia giganto, kia estas Karolo IVa, tamen ĝi estos dolĉa. - Bonan sukceson, sinjoro kastelestro! - Mi iros konsoli la reĝon de Jerusalemo kaj diros al li, kion mi faris; se tio ne pliproksimigos lin al la celo - almenaŭ li ridos. (Foriras.)

Sceno kvina.

Paŭzo. El la gardistejo eliras ALENA. Komence ŝi rigardas atente ĉiuflanken kaj poste alpaŝas al la tilio.

ALENA, sola. - Nu - fine! - Min vere jam lacigas la alivestiteco. Neniu el la aro da paĝioj rekonis min - sed kiel malfacile estis malaperi el ilia rondo kaj ĝisatendi tiun ĉi momenton. (Ĉirkaŭrigardas) Jes jen la maljuna tilio! - Kial ne venas ankoraŭ sinjoro Pešek - ne estas ĝentile, lasi min tiel longe atendi sola. (Iras tien kaj reen.) Mi sentas la noktan malvarmon, kaj li ankoraŭ ne venas. - Ke li forgesus, mi ne povas ja kredi, pli verŝajne li koleras min pro mia artifiko, (eksidas sub la arbo sur la benko) sed ne ekzistis jam alia helpo, ion mi devis entrepreni je mia risko. - Mi estas tiel laca de la bruado - ankaŭ mi devis iom tralavi la gorĝon kaj diboĉeti kun la gardistaro, por ne perfidi min. - Kaj la terura Pešek ne venas, kvankam li scias, ke mi atendas ĉi tie. (Klinas la kapon sur la manojn meditante.)

Sceno sesa.
El la domo de l' kastelestro eliras Pešek HLAVNĚ. 
PEŠEK, rigardas ĉirkaŭen, ekvidas Alena'n kaj parolas duonlaŭte. - Alena!
ALENA, levas la kapon. - Fine! - Nu, venu do pli proksimen! (Ekstaras.)
PEŠEK. - Ne estas eble, Alena. . .
ALENA. - Kial?
PEŠEK. - Mi ne rajtas.
ALENA. - Kiaj ŝercoj, Pešek, kiaj nekonvenaj ŝercoj!
PEŠEK. - Mi ne povas. - Eĉ eliri estas danĝere - sed nature pro la amo al vi. . .
ALENA. - Kaj kial vi ne povas?
PEŠEK. - Mi promesis tion al ĉefepiskopo Ernesto. - Nun mi vidis vin kaj devas reiri.
ALENA. - Karulo mia! La promeso certe ne estas tro serioza. - Almenaŭ por momento, Pešek! -- Kaj kial vi tion promesis al la ĉefepiskopo?
PEŠEK. - Mi mem ne scias, kial li ĝin postulis, kaj kion li al mi promesis, tio indas, ke mi la promeson plenumu. Spronojn de kavaliro! - Sed silentu pri tio! (Metas fingron sur la buŝon.) Vi vidas, ke mi zorgas ankaŭ...
ALENA. - Ne kredeble - vi mokas min. . . 
PEŠEK. - Mi devas foriri - sed unu kiso estas tamen bona, ĉu?
ALENA. - Bonvolu do veni al mi.
PEŠEK. - Mi ne povas ja. . .
ALENA. - Do restu tie, sen kiso!. . . 
PEŠEK. - Vi kruela! Almenaŭ je unu paŝo proksimigu vin - mi ankaŭ kuraĝos fari unu paŝon - pli multe mi ne povas. (Dume en la fundo aperis duko Stefano kaj Petro, reĝo de Cipro. Ili ambaŭ restas en la fundo kaj parolas duonlaŭte.)
STEFANO, montras Alena'n al Petro. - Jes, rigardu, jen la paĝio.
PETRO. - Kiun mi surprizis en la imperiestra antaŭĉambro; la sama staturo, la sama vesto - mi ne volas kapitulaci tiel facile.
STEFANO. - Nur kuraĝe, sinjoro frato! 
PETRO. - Kaj vidu, li havas ĉi tie rendevuon - Ĉu ni ne interrompu ilian ĝojon?
STEFANO. - Prefere ni observu ilin momente, ĝis kiam ni plene konvinkos nin.
PETRO. - Tion ni vere jam ne bezonas. Du junuloj ne rendevuas ja en la nokto. - (Alena kaj Pešek intertempe donas al si signojn per gestoj.)
PEŠEK. - Do unu paŝon, Alenjo, nur unu paŝeton. . .
ALENA, faras paŝon antaŭen. - Tiun ĉi mi oferas al vi, sed nur tiun unu; pli multe ne permesas mia fiero.
PEŠEK, faras ankaŭ paŝon. .  - La paŝo de via piedeto, Alena, ne estas proporcia al paŝo mia: se mi faras unu, vi devas fari minimume du.
ALENA. - Vi estas, kiel ĉiam, nemodesta - du estus tro multe. Je unu paŝo mi kuraĝos ankoraŭ - sed rapidu. (Faras paŝon antaŭen, Pešek rapide du paŝojn, kaj ili sin jam ĉirkaŭbrakas.)
ALENA. - 			Mia Pešek! 
		samtempe 
PEŠEK. - 			Mia Alena!
(Paŭzo. Petro kaj Stefano flustrante cedas pli multe en la fundon.)
PEŠEK. - Por tia momento mi donus dek vivojn. . . 
ALENA. - Mi sciis, ke vi venos. . . restu - 
PEŠEK. - Ne menrorigu tion - la tempo rapidas kaj mi devas iri.
ALENA. - Mia karulo!
PEŠEK. - Kio okazis? - Vi tremas. - Larmoj en via okulo. . .
ALENA. - De la feliĉo!
PEŠEK, kondukas ŝin al la benko sub la tilio. - Vi estas laca. - Ho, mia karega! (Ili eksidas. Alena metas la kapon sur la ŝultron de Pešek.)
STEFANO. - Mi opinias, ke ni vidis sufiĉe!
PETRO. - Nun estas la plej taŭga momento, se ni volas ilin surprizi.
STEFANO. - Estos pli bone elserĉi kastelestron. Li serĉas la birdeton supre en imperiestra antaŭĉambro, dum ĝi tie ĉi dolĉumas!
PETRO. - Vere, tiel oni ne rilatas kun paĝio. Ni iru, sinjoro frato, la kastelestro ekĝojos. (Ili foriras.)
ALENA. - Rigardu, kiom da steloj sur la ĉielo. 
PEŠEK. - Mi vidas ilin ĉiujn en viaj okuloj, en kies bluo ili brilas pli ĉarme ol en tiu de la senfina ĉielo.
ALENA. - Kaj kion volas la ĉefepiskopo? Kiakaŭze vi estas hodiaŭ mallibera?
PEŠEK, - Mi diris al vi, ke mi ne scias. - Sed kiu nun cerbumus pri tio, nun malaperas la mondo ĉirkaŭ ni, dum via kapo kuŝas sur mia koro. (Ĉirkaŭpreno.)
ALENA. - Iu venas.
PEŠEK. - Ni kaŝu nin.
ALENA. - Sed kien?
PEŠEK, aŭskultas. - Oni venas kelkope kaj laŭŝajne kun torĉoj.
ALENA. - Ni estas perfiditaj, ni forkuru! Mi timas, ke oni elspionis nin; reĝo Petro rigardis min fikse ĉe la tablo.
PEŠEK. - Venu en la estrejon, tie oni vin ne serĉos.
ALENA. - Ho, ne - kion dirus la onklo?! - Male, mi opinias, ke tie oni serĉus min plej frue.
PEŠEK. - Kotraŭe, Alena, la onklo scias jam ĉion, mi ĉion diris al li.
ALENA. - Kaj li koleris, furiozis. . .
PEŠEK. - Certe; tamen mi fidas firme al lia boneco. (Denove oni aŭdas paŝojn.) Sed nun estas necese forkuri - Kien? En la estrejon: tie ni estos ekster danĝero, rapide! (Tiras Alena'n al la pordo de l' kastelestrejo kaj penas ĝin malfermi.) Ŝlosita! - Kion nun? 
ALENA.  - Ni povas kune forkuri nur en la gardistejon. 
PEŠEK. -. Do, rapide! Sendanĝeraj ni tie ne estos, sed kio restas al ni? (Ili foriras funden en la gardistejon.)

Sceno sepa.
Eniras duko STEFANO kaj reĝo PETRO.

STEFANO. - La turtoj furflugis jam - domaĝe! 
PETRO. - Jen via kulpo, sinjoro frato; kial ni ne atakis ilin tuj? Por kio ni bezonis la kastelestron?
STEFANO. - Certe ili ne estas malproksine, kaj ni ne cedos plu. Ni de unu flanko kaj la kastelestro de la alia ĉirkaŭkaptos ilin.
PETRO. - La kompatinda maljunulo tremas tutkorpe de eksciteco, li iris eĉ veki la imperiestron. Nun ĝi komenciĝos.
STEFANO. - Venu plue serĉi nian karesparon. Eble ili rifuĝis en la gardistejon. La paĝio posedas vere belguston. (Ili foriras en la gardistejon.)

Sceno oka.
Venas KAROLO IVa, post li ERNESTO.
KAROLO IVa. - Tio ne estcis farebla, kara Ernesto! La sinjoro kastelestro mem vanigis ĉion per sia kriaĉado. Konsciu, kion postulas nia digneco.
ERNESTO. - La kastelestro agas, kiel lia ofico ordonas al li. - Ni devas nun. . .
KAROLO  IVa. - Konfesi la veron. - alia eliro ne ekzistas. Ĉia ruzo estas malinda de ni. - Ĉu ĝi estos suspekta? La imperiestrino vizitis min: ŝi ekdeziris tion.
ERNESTO. - Prefere ni diru, ke ŝi frumatene en la arbaro ĉasis, perdis la sekvantaron kaj retrovis la vojon; kio estis pli natura ol ĉi tie serĉi rifuĝon?
KAROLO IVa, meditas. - Ne retrovis la vojon. Sed ŝia alivestiĝo?
ERNESTO. - Tion mi jam prizorgis, Via Majesto. Kiam mi aŭdis, ke la kastelestro krias en la antaŭĉambro, mi forkondukis la imperiestrinon trans la helikan ŝtuparon en la subkastelaĵon, kie ŝi povos en la malsupra ĉambro komforte ŝanĝi la veston!
KAROLO IVa. - Nu, kaj plue?
ERNESTO. - Dum la kastelestro malbenos kaj serĉos la supozatan virinon, vi persiste asertos, ke vi ne kredas tion kaj volas propraokule konvinkiĝi, ke vi mem volas vidi la kulpulinon. Verŝajne kunkuros la tuta kastelanaro; ĉe tiu ĥaoso enpaŝos Ŝia Majesto la korton, kvazaŭ ĵus alveninte. Ni iros al ŝi renkonte, ŝia subita vizito konfuzos ĉiujn kaj forturnos ilian atenton de la serĉado de l' knabino - almenaŭ por momento. Se la kastelestro insistos, ni ne rifuzu al li la plezuron, li serĉu; vi povos agi laŭ via plaĉo; aŭ resti ĉi tie kun la imperiestrino, aŭ libere forveturi al Karlík.
KAROLO IVa. - Tamen mi dubas, kara Ernesto, ĉu tio kontentigos niajn gastojn. Reĝo Petro atente rigardis la imperiestrinon en la antaŭĉambro de mia dormejo, vi scias ja, ke li volis kuraĝi ŝin kisi - li rekonos ŝin.
ERNESTO. - Rekonos ŝin nek li, nek duko Stefano. En la antaŭĉambro estis ja duonlumo, krom tio la vesto ŝanĝis la aspekton de l' imperiestrino perfekte, nerekoneble.
KAROLO IVa. - Sed se ili insistos, se la kastelestro volos sin pravigi kaj ĉion detale esplori. . . ! Vi scias ja, ke niajn gastojn interesas ĉiu nia movo.
ERNESTO. - Nu, kion ili faros? Ili serĉu kaj esploru. Tiun plezuron, kiam Ŝia Majesto ĉeestos, ni povos al ili kun trankvila koro permesi. Ni fidu nur al hazardo kaj kredu al bona ŝanco!
KAROLO IVa, ridetante. - Vi scias ĉion motivi kaj pravigi - sed mi aŭdas paŝojn.
ERNESTO. - Kaj la voĉon de l' kastelestro. Nun singarde!

Sceno naŭa.
La KASTELESTRO. ERNESTO. KAROLO IVa, kelke da servistoj kun torĉoj kaj nudaj glavoj.

LA KASTELESTRO, ankoraŭ post la scenejo. - Lia Majesto jam forlasis la kastelon! Ho ve, ho ve, iru kaj serĉu, cent sesdekojn da groŝoj al tiu, kiu trovos la malfeliĉulinon! (Eniras. Ekvidinte la imperiestron, ĵetas sin antaŭ li genuflekse.) Kompaton! Kompaton, Via Majesto! Via malinda servisto remetas en viajn manojn la oficon, kiun li tiel malbone plenumis.
KAROLO IVa, mirigite. - Kion. mi aŭdas? Kio okazis, sinjoro kastelestro?
LA KASTELESTRO. - Dum staras Karlův Týn, dum mi portas mian grizan kapon sur la ŝultroj, ne okazis tio, kio hodiaŭ! Iliaj Moŝtoj reĝo Petro kaj duko Stefano vidis propraokule, mi do ne povas malkonfesi kaj ŝajnigi min nescianta. Sed mi estas senkulpa, Via Majesto! Mi la malfeliĉulinon eĉ ne vidis.
KAROLO IVa. - Malfeliĉulinon? - Eĉ ne unu vorton mi komprenas, sinjoro kastelestro.
LA KASTELESTRO. - Via rideto donas al mi forton, ke mi ĉion konfesu. Mia frato Nikolao - vi scias ja, kia frenezulo li estas. . .
KAROLO IVa, al Ernesto. - Kion mi aŭdos ankoraŭ?
LA KASTELESTRO. - Havas filinon Alena, kiu estas vera portreto de sia patro; la knabino amegas vian vinverŝiston, sinjoron Pešek Hlavně.
KAROLO IVa. - Pro tio vi ne devas ja stari genue, sinjoro kastelestro. - Sed kial vi rakontas al mi nun tion ĉi? Se ili sin amas, ili geedziĝu, mi tion al Pešek ne malhelpos!
LA KASTELESTRO. - Sed la frato ne volas tion permesi, antaŭ kiam sinjoro Pešek akiros spronojn de kavaliro.
KAROLO IVa. - Nu, jen facila helpo. Ni donos ilin al li.
LA KASTELESTRO. - Tion mi ankaŭ diris: ili atendu kaj ne faru malsaĝaĵojn - sed kio okazis, tio ne povas jam malokazi. - Elverŝu vian tutan koleron sur min, nur tiujn infanojn ne punu!
KAROLO IVa. - Mi eĉ ne konas la knabinon - neniam mi vidis ŝin - sed mi ne komprenas ĝis nun, kien vi celas, sinjoro kastelestro?
LA KASTELESTRO. - Vi vidis ŝin, Via Majesto! Ŝi gardestaris en via ĉambro.
KAROLO IVa, mirigite. - Gardestaris? - En mia dormejo?
ERNESTO, al la imperiestro. - Bonege! Li estas trompita!
KAROLO IVa. - Mi ne atentis la gardiston. (Subite severe.) Sed vi konas miajn ordonojn, sinjoro kastelestro. Se vi tion diras, ĝi estas sendube vera; kiel venis tien la knabino?
LA KASTELESTRO. - Ŝia patro, mia frato Nikolao, faris malprudentan veton kun sinjoro Ctibor de Fuchsberg: li volis okazigi, ke malgraŭ via malpermeso knabino dumnoktu en Karlův Týn. Alena provis tion pro la senespera amo al Pešek. Estas mia kulpo, ke ŝi venis en vesto de mia koloro en la kastelon - sed ĉe la hodiaŭa tumulto kaj ĥaoso ĝi povis facile okazi ankaŭ al alia persono. Mi sciis nenion, mi ĵuras per sankta Venceslao!
KAROLO 1Va. - Nun mi nature komprenas la malsaniĝon de sinjoro Pešek. - Alena do gardestaris hodiaŭ en mia ĉambro? - Tio estas vere puninda, sinjoro kastelestro. Kaj en kia vesto ŝi estis tie?
LA KASTELESTRO. - En vesto de mia koloro, Via Majesto!
ERNESTO, al la imperiestro.- En la sama vesto, kian al mi havigis Pešek por la imperiestrino. Bonege, ni estas savitaj!
KAROLO IVa, kun ŝajne kreskanta severeco. - Jen duobla kulpo, sinjoro de Wartenberg. Evidenta malobeo kaj rnalrespekto al niaj ordonoj ĉe sinjoro Nikolao, kaj malzorga plenumado de via ofico, sinjoro kastelestro! Mi vidas, ke per severa puno mi devas doni avertan ekzemplon. Ankaŭ Pešek estas kulpa, grave kulpa!
LA KASTELESTRO. - Punu min kaj lin, nur Alena'n bonvolu kompati, Via Majesto! Infana malprudenteco, kaj ankoraŭ unu cirkonstanco, kiu ĉion pardonigas -
KAROLO IVa. - Mi ne knmprenas, kia...
LA KASTELESTRO. - La amo, Via Imperiestra Moŝto!
KAROLO IVa, ridetante, al Ernesto. - Pro ĝi ni devas ja hodiaŭ jam multon pardoni. (Al la kastelestro.) Ni vidos, kio estas farebla; antaŭ ĉio ni devas esplori la kulpulojn, la kuraĝajn geamantojn, kiuj rendevuas en antaŭĉambro de imperiestra dormejo!
LA KASTELESTRO. - Ĝi estis riskaĵo, mi konfesas...
ERNESTO, al la imperiestro. - Por ni tute oportuna.
KAROLO IVa. - Elserĉu la kulpulojn, sinjoro kastelestro, kaj venigu ilin ĉi tien. Ni volas tuj ilin juĝi kaj puni!
LA KASTELESTRO. - Mia Dio, kie ili estas, kie estas ili! (Dum li donas en la fundo ordonojn al gardistoj, el post scenejo aŭdiĝas bruo kaj tintado de glavoj. Petro skermas kontraŭ Alena, Stefano kontraŭ
Pešek. Ĉiuj eliras el la gardistejo).
STEFANO, post la scenejo.- Brave sin defendas la knabino, kiel vera skermisto!
ALENA, post la scenejo. - Kaj ŝi ne cedos!
PEŠEK, post la scenejo.- La ofendon mi repagos al vi, sinjoru duko!
PETRO, post la scenejo.-- Mi ne forlasos vin, sinjoro frato!
KAROLO IVa, paŝas antaŭen. - Kiel? - Batalo ĉe mia alesto? - Haltu! (En la scenejon furioze enkuras Stefano kaj Petro skermante kontraŭ Pešek kaj A lena.)

Sceno deka.
KAROLO IVa, ERNESTO, La KASTELESTRO, STEFANO, PETRO, ALENA, PEŠEK, gardistoj kaj popolo de Karlův Týn kun torĉoj.
STEFANO. - Jam ili cedas!
PETRO.- La imperiestro!
ALENA. - Ho ve!
PEŠEK. - Ni ne kapitulacos!
KAROLO IVa, paŝas al ili renkonte, per laŭtega voĉo. - Ĉesu! Ĉu eĉ la ĉeesto de l' imperiestro ne haltigos vian furiozon?- Ĉu ili ĉiuj estas frenezaj? Ha, sinjoro duko, strange vi ŝatas la gastamecon kaj gardas la honoron de kavaliro - kun soldatoj vi interbatalas kaj kun knabinoj!
ALENA. - La imperiestro scias jam ĉion!
PEŠEK. - Kompaton! Kompaton! (Ambaŭ faligas la glavojn kaj genufleksas antaŭ la imperiestro.)
STEFANO, enŝovas la glavon.-- Mi estis devigita batali pro ofendo de tiu ĉi paĝio, kiu estas knabino.
PEŠEK. - Mi nur defendis mian fianĉinon!
STEFANO. - Vi mensogas!
KAROLO IVa.- Silenton! Parolu sen kolero, por ke mi povu trankvile juĝi!
PEŠEK. - En la gardistejo komencis ambaŭ sinjoroj ludi ĵetkubojn, kaj ĉar Lia Duka Moŝto kiel premion proponis la honoron de mia finanĉino, mi uzis la glavon, jen ĉio.
STEFANO. - Ne temis pri via fianĉino, sinjora verŝisto, mi volis nur ekscii, kiu estas via ĉarma kunulo - poste mi intencis al vi diri, kiel zorge vi obeas la leĝojn de l' imperiestro.
PEŠEK.- Sciu do, ke mia fianĉino estas Alena, filino de sinjoro Nikolao de Wartenberg.
LA KASTELESTRO. - Malfeliĉa, erarinta infano!
PEŠEK. - Kaj koncerne la leĝojn de l' imperiestro...
KAROLO IVa, ironie, al la duko. - Ĉesu, mi dankos mem la sinjoron dukon de Bavarujo pro tio, ke li tiel fervore anstataŭis en la ofico nian karan kastelestron. Sed finu la konflikton! Riskan ludon vi aranĝis, Pešek. Vi vidas, ke sen via servo ni trovis la vinon ankaŭ bona. Iru, mi ne bezonas vin plu!
PEŠEK. - Kompaton! Kompaton!
ALENA. - Pardonon, Via Majesto! Mi sola estas kulpa pri ĉio, ne Pešek! Sur min elverŝu vian tutan koleron! (Genufleksas).
KAROLO IVa, starigas ŝin. - Mi ne volas min klini al la tero tie, kie mi volonte rigardas rekte la vizaĝon.
LA KASTELESTRO.- La imperiestro pardonas!
ALENA. - Dankon,Via Majesto, dankegon!
KAROLO IVa, ridetante. - Kaj ĉar montriĝis, ke sen sinjoro kavaliro Pešek....
LA KASTELESTRO, al Alena. - Kavaliro, ĉu vi aŭdis?
KAROLO IVa. - . . . ni ankaŭ trovis la vinon bona, ni eksigas lin plenfavore el nia servo kaj donas al li rekompence por liaj kelkejaraj meritoj pri nia persono la domon, kiun ni aĉetis de Hebreo Ebruŝ en Malnova Urbo de Praha; bienojn kaj alian posedaĵon havigos al ili sinjoroj Nikolao kaj Ješek de Wartenberg. 
PEŠEK. } - Ho, dankon, dankegon!
ALENA.}
LA KASTELESTRO. - Vivu la imperiestro! (Al Alena). Sed kian timon vi kaŭzis al mi, vi lacerteto!

(Karolo IVa interparolas kun Ernesto meze de la scenejo. La kastelestro, Alena kaj Pešek staras ĉe unu, Stefano kaj Petro ĉe la alia flanko de li).

PETRO, al Stefano. - Nu, ĉu mi ne estas spertulo, sinjoro duko?
STEFANO. - Domaĝe. Ĝi ne sukcesis.
PETRO. - Nun vi kredas, ke ŝi rompis mian glavon kaj ĵetis ĝin al mi antaŭla piedojn, kiam mi volis en la imperiestra ĉambro ŝin kisi?
STEFANO. - Nun ni povas nur reciproke nin gratuli, sinjoro frato! (Ili premas al si ironie la manojn).

Sceno dekunua.
La ANTAŬAJ. ELIZABETO.
Subite aŭdiĝas trumpetado el la subkastelaĵo. Ĉiuj sin turnas tien, kaj tra lu pordego eniras imperiestrino Elizabeto vestita same kiel en la unua akto.
ĈIUJ. - Kion ĝi signifas?
LA KASTELESTRO. - Jen fanfaro, anoncanta altrangan viziton. (Eniras Elizabeto).
ĈIUJ. - La imperiestrino!
KAROLO IVa.- Jen kia vizito, sinjorino mia, kaj en tiu ĉi tempo? (Iras al ŝi renkonte kaj kisas ŝian frunton).
ELIZABETO, embarasite. - Mi ĉasis hodiaŭ frumatene en la arbaroj apud Karlík...
ERNESTO, interrompas ŝian parolon. - Kaj certe foriris, ne konante la vojon, tro malproksimen?
KAROLO IVa, rapide post li. - Kaj eble vojeraris?
ELIZABETO. - Galope mi persekutis cervon, kiun la hundoj elpelis el ĝia kuŝejo kaj tiel okazis, ke mi subite perdis la ĝustan direkton kaj vojeraris, ĝis kiam fine anstataŭ Karlík ekbrilis al mi renkonte la turoj de Karlův Týn. Ne estis alia helpo, - mi serĉas gastamecon kaj rifuĝon ĉe mia regnestro kaj sinjoro.
ERNESTO. - Kia feliĉo, ke ekzistas Karlův Týn; oni vere povus ĝin malkonstrui tuj, post kiam vi ĝin forlasos, ĉar ĝi jam tute plenumis sian destinon.
KAROLO IVa. - Mi bedaŭras, kara Ernesto, ke mi ne povas - eble la unuan fojon - konsenti kun via opinio. Mi ne estas tiel ĝentila, ankaŭ super la leĝodonanto staras leĝo, kaj ĝi diras, ke ne rajtas virino - eĉ ne reĝino - ekloĝi en Karlův Týn. Mi mem akompanos Ŝian Moŝton al Karlík. La leĝo estas sankta!
ELIZABETO. - Ĉu vi mem volas iri?
KAROLO IVa, ridetante. - Jes, estas bela kaj feliĉiga sento, rekonduki erarintojn al ĝusta voĵo. (Duonvoĉe). Mi amuzos vin bone. (Laŭte). Mi rakontos al vi, kio dume okazis ĉi tie inter geamantoj, kiujn mi rekomendas al via speciala favoro.
LA KASTELESTRO, prezentas Pešek'on kaj Alena'n, kiuj profunde riverencas. - Mia nevino Alena kaj sinjoro Pešek Hlavně.
ALENA. - Kavaliro, kara onklo!
ELIZABETO. - En paĝia vesto? - Kaj tiu ĉi koloro?
KAROLO IVa. - Dumvojaĝe mi ĉion klarigos al vi. Sinjoro kastelestro, seligu ĉevalojn.
LA KASTELESTRO. - Tuj, Via Majesto. (Kunvokas la reĝan sekvantaron el la gardistejo kaj el la kastelo. Li foriras).
KAROLO IVa. - Niaj gastoj (al Stefano kaj Petro) akceptos espereble nian gastamecon ankoraŭ por kelke da tagoj. Ni revenos morgaŭ, por kune pasigi printempajn tagojn en la arbaroj de Beroun.
STEFANO, rapide alpaŝas al li, duonlaŭte. - Kaj mia afero? Ĉu mi ne povas esperi?
VOĈO DE TURGARDISTO, eksonas subite. - For de l' kastelo, cedu, iru for, evitu ĝin en danĝerplena hor'!
KAROLO IVa. - Jen vi aŭdas mian lastan respondon, sinjoro duko! (Stefano riverencas kaj enmiksas sin inter la korteganojn). Kaj nun ni ekvojaĝu! (Trumpetado. Antaŭe grupo da soldatoj. La imperiestro kun Elizabeto pasas tra la mezo, ĉiujn afable salutante. Post ili alia grupo da gardistoj kun torĉoj kaj la sekvantaro de Karolo, inter ĝi ankaŭ Alena kaj Pešek).
ALENA, ŝerce donas la manon al Pešek. - Vian manon, sinjoro kavaliro!
PEŠEK. - Jen ĝi estas. Dum la tuta vivo mi ne forgesos ĉi tiun nokton en Karlův Týn! (Ili foriras).
(La kurteno falas).

KLARIGOJ:
Beroun: 		distrikta urbo, 9 km okcidenten de Karlův Týn.
Berounka: 	rivero (nomita laŭ Beroun), ĉe kiu staras K.Týn
Dobříš: 		urbo 67 km sudokcidenten de Praha.
Jílové: 		urbo kaj estinta orminejo 46 km suden de Praha
Karlík: 		kastelo de imperiestrino Elizabeto, unu horon orienten de Karlův Týn.
Mělník: 		urbo kaj burgundaj vinberejoj, fonditaj de Karolo IVa 50 km norden de Praha.
Nova urbo: 	kvartalo de Praha, fondita de Karolo IVa (1346-78.)
Ostrý, Plešivec: montoj ĉirkaŭantaj Karlův Týn.
Vyšehrad: 	fabula bohema akropolo, elkonstruita en centro de Bohemujo sur kruta roko ĉe la rivero Vltava.